... een plooirokje

Van het babyrib groene bloemetjesstofje heb ik een flinke lap liggen.
Madeleine had in maat 98 een schattig rokje met heupstuk en plooien.
Na lang zoeken vond ik een patroon dat er op leek : McCall's M5696. Verkrijgbaar in de maten 3-6 jaar en 7-14 jaar. Welke te kiezen? Madeleine is een lange 4 jarige en economisch gezien is het handiger om een patroon te kiezen dat ik ook voor haar zussen kan gebruiken.
Ik bestelde dus de 7-14 jaar variant via Ebay.

Om het op maat te testen maakte ik een plooirokje voor Caroline, die daar zeer tevreden over was.

Het was per slot van rekening wijd genoeg om in te springen en te dansen.....

Een echt grote meisjes rokje met rits!!

Het resultaat kon Madeleine echter niet bekoren. Het stofje was goed, het rode randje was prima, maar de plooien werden met een krachtig NIET MOOI ge-veto'd!!!
Eigenzinnig type!!

... een groen shirt

En groen - dat is Madeleine's favoriete kleur.
Ik kwam dit stofje in tricot tegen, terwijl ik het ook in babyrib heb liggen.
Als ik nu nog eens uit mijn comfort-zone kwam en daar een rokje van maakte.....

... en de kledingwissel

of te wel: De uitpuilende kledingkast

Afgelopen weekend deed ik ook nog de kledingwissel van Madeleine.
Ik had het zo lang mogelijk uitgesteld. Niet alleen vanwege het emotionele aspect - ach gut, dat is zo'n leuk jurkje en nu moet het weg, want niemand gaat het na haar dragen - maar ook vanwege het WERK.
Kom, zult u denken, één kledingkastje, dat valt toch best mee?
Ja, dat is ook zo, maar dit is de kledingkast van een zusje van een tweeling. En om een gedicht te parafraseren "En als u even rekent, weet u wat dat betekent:"
Als ieder tweeling zusje een jurkje had, dan komen er TWEE in Madeleine's kast terecht.
En als ze er drie hebben, dan heeft ze er dus zes. En ze wil ook nog wel eens zelf iets voor haar alleen hebben dat mama speciaal voor haar gemaakt heeft....

Dit is een sneak-peek in haar (opgeruimde) kledingkast:

Ik telde 24 (!) gedessineerde korte-mouwshirtjes aan de stok (links onderaan liggen de effen).

 En 9 zomerjurkjes.....

En zes rokjes etc, etc.

Begrijpt u waarom ik meer voor haar zussen maak dan voor haar?

* Overigens wordt het dit jaar een jurkjes zomer. In de kast van de tweeling dames telde ik 16 jurkjes!!!

... repareert

Eindelijk is het lente!
Geniet u ook zo van de zon, de stijgende temperaturen, de buitenspelende kinderen en .... de reparatiewerkzaamheden.
Ja, het is weer die tijd van het jaar. Of het nou het wilde-woeste rennen van de jongste dame is, of een groeispurtje - in ieder geval vielen er afgelopen week vijf (!) slachtoffers. Twee maillots en drie leggings.
Van de oudsten ken ik die tijd ook nog, toen er geen spijkerbroek zonder applicaties was. Maar drie leggings in een week -dat is toch wel gortig. (En allemaal de rechterknie... ik zie een patroon)

Ik deed een greep in de applicatie voorraad en tricotrestlapjes.
Applicaties vind ik op een legging niet zo fijn. Ze zijn vaak te hard en te stug.
De tricotlapjesmethode testte ik deze winter al uit met de olifanten applicatie. Die is inmiddels een keer of tien in de was en de droger geweest en houdt zich goed.
Dit is wat ik doe: ik plak een stukje dubbelzijdige vlieseline op het reststofje. Knip het gewenste motiefje uit en strijk dat op de legging. Daarna stik ik het handmatig nog een keertje langs de randen door (doorpitten kan natuurlijk ook). En voila, madame kan weer rennen.

(znok olifanten, beige Stenzo winter tricot, ijsjes iron on van de A.ction, blauwe Stenzotricot)

... smelt vetkrijt

Geinspireerd door deze blog ging ik eerst eens zonder kinderen aan de slag.
De dames zijn berucht om hun ongeduld, en zonder test-fase lopen dingen geheel uit de hand....
Ik verkruimelde eindjes vetkrijt en offerde een chocolaatjesvorm (0,99 bij de A.ction) op.

Enkele minuten in de magnetron (wel erbij blijven) en 10 minuutjes in de vriezer leverde dit resultaat op:

Taartjes!!! Oh nee, vetkrijt... Nou ja, het ze zijn in ieder geval goedgekeurd. Vooral de roze *zucht*.

Gesterkt door dit experiment verzamelde ik de dochters en zij verzamelden allerlei niet-gebruikt waskrijt uit de kasten. Dat was nog behoorlijk wat.

We braken ze in stukjes

En vulden twee ijsblokjes vormen die we tijdens Koninginnedag op de kop hadden getikt.
(Door de dames zelf gespot - ze zijn gek op winkelen en namen de opdracht gegeven goed uit te kijken naar vormen bijzonder serieus)

De oven werd verwarmd op 135 graden Celsius. en de vormen gingen erin

 Je moet er wel bijblijven - rond de 8 minuten gaat het opeens snel.
10 minuten maximaal. (Bij deze kleinere vormen ten minste)

Per kleur is er blijkbaar een ander smeltpunt: de geel/wit/groene is vloeibaar, maar de roze minder....

 Uit de oven uit laten harden. Eventueel bespoedigen door in de koelkast of vriezer te zetten.

De gestolde versie:

En dit is het resultaat:

 Kleuren maar!!!

 Het verschil tussen stukjes en schaafsel

De evaluatie:
1. de chocolaatjes vorm in de magnetron werkt sneller dan de ijsblokjesvormen in de oven.
De krijtjes waren makkelijker uit de chocovorm te krijgen dan de ijsblokjesvormen, want van dunner plastic/rubber (of wat dan ook) gemaakt
De krijtjes glansden ook meer uit de chocovorm
Maar je moet ze dan wel een stuk kleiner hakken.
2. De dames vonden het geweldig om te doen en te zien.
Maar laten sindsdien de gerestylde krijtjes net zo hard liggen als ze de niet-gerestylde lieten liggen (vandaar de vele hoeveelheden ongebruikte krijtjes).

... en het driedimensionaal denken

of: "How NOT to make an Infinity"

Alexandra wacht al weeeken op een shawl die ik haar in een onbewaakt moment toezegde.
Eén bijpassend bij haar rozenjurk, van dezelfde stofjes.
Zo'n shawl die je om je hals kunt wikkelen.
Een infinity shawl dus. En die zie je echt overal op het web, dus hoe moeilijk kan dat zijn .... laten we dan alle twee de stofjes gebruiken - één aan iedere kant.
Kent u dat gezegde over hoogmoed?? En over vallen ?? Juist ja.

Ik mat op hoe lang de shawl moest worden: 2x om de hals, losjes, mwah 120 cm.
En ging op de auto-pilot van de dassen die ik deze winter maakte. 120 lang, 20 hoog.
We knippen dus 2x 120x20. Eitje.
(wel lang hoor- die amerikanen hebben altijd een halve yard nodig en de stoffen zijn daar smaller .... nou ja, het zal wel. Meten is weten en ik heb het echt gemeten.)

Bij het op elkaar spelden begon me iets te dagen: iets over uiteinden aan elkaar stikken, dan pas de zijkanten en dan door een gat omkeren.
Maaarrrr als ik dat doe, heb ik een cirkel van 240 cm !!! En wordt die shawl maar 10 cm. Én heb ik geen verschillende kleuren op iedere kant.
Nnnnjjjggg o.k. ik ga gewoon door - dan draait ze 'm maar vier keer om haar hals.

Dus: zijkanten aan elkaar, dubbelvouwen, stikken en draaien.
En dan heb je

Een gevoerde worst.
Het zit wel aan elkaar, maar is geen cirkel meer. Of eigenlijk wel, maar dan in elkaar gevouwen.
GGGRRRRRRRRRRRRR!!!!!

Ik herinner me nu iets over ALS LAATSTE STAP DE ZIJKANTEN AAN ELKAAR NAAIEN !!!!

Diep ademhalen.- zen momentje- en knip! met de schaar de shawl doorknippen.
(ik ga nu echt niet een zijnaad uit tornen. Echt echt niet!! Bovendien is die cirkel toch al veel te lang).
In elkaar frutsen, doorstikken (niet erg subtiel)  en .....  klaar!  (he, he, eindelijk....)

Gelukkig - klaar voor 't kind uit school komt.
Het is een tevreden kind:

 (Ja, het is wat dik, ja het is wat winters - maar het was toch een 'tussenbeiden' jurk dus kan dat best denk ik maar.  Een koude nek zal ze niet snel krijgen)

... bakt een trein

Ik weet het, het is vandaag moederdag.
Maar die dag wordt hier altijd een beetje overschaduwd door de verjaardag van de man-des-huizes.
(Als ik héél zielig wil doen mopper ik dat al 'mijn' dagen in het water vallen - met moederdag door een verjaardag en mijn eigen verjaardag door Sinterklaas  :-) )
En voor de visite deed ik een greep in mijn bak-kast.
Op verzoek van hubbie maakte ik een kastelentaart voor op het werk.
Die bakvorm is natuurlijk gekocht voor de dochters-des-huizes, maar goed, wie ben ik om te protesteren?

En als tegenwicht daarvoor gebruikte ik ook mijn treintjes vorm:
Tjoeke-tjoeke-tjoek:

Het aanwezige neefje at gráág nog een cakeje meer.

* Voor wie zich afvraagt hoe mijn kleine jaren dertig keuken er na zo'n baksessie uitziet:

Nauwelijks genoeg bladruimte om alle baksels te kunnen plaatsen.
Telt u even mee? 8 chocotaartjes, 1 boerencake, 1 chocoladecakekasteel, 1 cake met ananasessence, 9 treinonderdelen - en de dag daarna kwam er nog een kwarktaart bij.*