Met een identieke tweeling ben je extra gespitst op mogelijke identiteitsverwisselingen.
Ondanks dat ze een heel eigen persoonlijkheid hebben en altijd andere (kleuren) kleding, komt het af en toe wel voor.
Zoals op school....
In het kader van het schoolproject Holland is er een school-wijde competitie sjoelen.
Na de ronden in groep 4 komt Caroline thuis met de mededeling dat zij tweede is geworden!! Yeay!!
Alexandra wist niet wat haar score was, maar niet zo hoog als die van Caroline, die was echt beter.
Op school vroeg ik in de wandelgangen aan de juf van de ma-di-wo wanneer de finale zou plaatsvinden en of Caroline als tweede dan ook mee mocht doen.
'Caroline?, Alexandra bedoel je."
"Uh, nee. Caroline zegt dat ze tweede is en Alexandra had niet zoveel punten."
"? Maar in het schoolkrantje komt Alexandra te staan... Is Alexandra niet gewoon bescheiden?"
(hmf denk ik bij me zelf - Alex, bescheiden? Niet als ze in competitie met haar zus is)
De adjunct komt langs - "Nou dan veranderen we dat toch gewoon nog."
Ma-di-wo juf: "Maar moeten we dat dan niet nog even checken bij do-vr-juf?"
Ik: "Het lijkt me dat als íemand weet wie wie is, dat de dames zelf toch zijn..."
(alsof juf dat na het weekend nog zou weten...)
Adjunct: "Ja, dat lijkt me ook."
En zo geschiedde het.
Na zulke episodes knaagt het altijd een beetje - hoeveel vaker gebeurt dit?
(gelukkig zijn hun rapporten gelijkwaardig, anders was het écht een probleem).
woensdag 10 april 2013
maandag 8 april 2013
... kijkt televisie, naai-televisie!
Dat naaien en handvaardigheid helemaal hot en hip zijn, dat wisten wij bloggers natuurlijk al lang!
Maar als ook de goede oude degelijke BBC zich er aan gaat wagen, dan moet het wel heel wijd verspreid zijn.
Na de diverse jaargangen van The Great Britsh Bake-Off (wie houdt er nu niet van Mary Berry - alleen de naam al), hebben ze een nieuwe Great British: The Great Britsh Sewing Bee.
Afgelopen dinsdag zat ik vol verwachting voor de tv.
(Ik zal maar meteen opbiechten dat ik geen idee heb van de acteurs of plotlijnen van GTST, nog nooit een Flikken Maastricht heb gezien en voor bij alle zang/dans/talentenjachten zap maar wel een fervent BBC kijker ben).
Ik moet zeggen - het viel niet tegen.
Natuurlijk kennen we Project Runway, maar bij de Britten is het toch allemaal iets ... rustiger misschien?
Geen moordende concurrentie, geen over-the-top ontwerpen maar degelijkheid.
Het gaat niet zozeer om de ontwerpen (hoewel je wel ontwerpflair moet hebben) maar om de vaardigheid van het naaien.
De deelnemers zijn dan ook geen wanna-be ontwerpers/fashion moguls, maar meer hobby-naaisters (en naaiers) die er net mee begonnen zijn, of het al hun leven lang doen.
Zo doet er een schat van een 81(!)jarige dame mee, die het naaien geleerd heeft in een tijd dat het 'not-done' was om (zoals zij zegt) kleding 'off the peg' te kopen. Perfect passende maatkleding was het vereiste bij haar in de opvoeding.
Als juryleden treden een dame van de WI (the Women's Institute - zeg maar de Plattelandsvrouwen, hoewel de organisatie in Engeland meer inhoudt dan hier) en de eigenaar van een winkel op Savile Row.
Zij grijpen direct naar de zomen, de figuurnaden en spreken hun zorg uit over constructies.
Natuurlijk moeten de deelnemers ook hun vaardigheden laten zien.
In de eerste aflevering waren er drie uitdagingen voor hen.
Als eerste: het maken van een A-lijn rok.
Iedereen kreeg hetzelfde patroon, toegang tot dezelfde stoffenkast en een bepaalde tijdslimiet.
Direct waren de verschillen al te zien: zij die regelmatig een rokje voor zich zelf maakten, de nieuwelingen (die meteen wilden experimenteren) en tja, ook de man die nog nooit een rokje gemaakt had....
De tweede uitdaging was het aanpassen van de halslijn van een blouse binnen een uur.
Een originele uitdaging - ik kan me niet herinneren zoiets ooit bij PR gezien te hebben.
Als derde - en grootste - uitdaging: het produceren van een perfect passende jurk op een model.
Het patroon was een vrije keuze, die de deelnemers thuis hadden mogen oefenen.
De moeilijkheid zat 'm in de modellen: echte mensen!!!
Geen standaardblik PR modellen, maar mensen die weliswaar allemaal dezelfde maat hadden maar wel met een eigen figuur. Zoals één met een volle buste of ronde schouders of helemaal plat.
Het ging dus om het succesvol kunnen aanpassen van patronen.
En het kunnen beoordelen van stoffen, want dat wordt de ondergang van één van de naaisters in deze aflevering.
Al met al een serie die niet zo zeer steunt op spektakel (of afgrijzen) maar op vakmanschap.
Ik weet waar ik de komende weken ben op dinsdagavond!
Maar als ook de goede oude degelijke BBC zich er aan gaat wagen, dan moet het wel heel wijd verspreid zijn.
Na de diverse jaargangen van The Great Britsh Bake-Off (wie houdt er nu niet van Mary Berry - alleen de naam al), hebben ze een nieuwe Great British: The Great Britsh Sewing Bee.
Afgelopen dinsdag zat ik vol verwachting voor de tv.
(Ik zal maar meteen opbiechten dat ik geen idee heb van de acteurs of plotlijnen van GTST, nog nooit een Flikken Maastricht heb gezien en voor bij alle zang/dans/talentenjachten zap maar wel een fervent BBC kijker ben).
Ik moet zeggen - het viel niet tegen.
Natuurlijk kennen we Project Runway, maar bij de Britten is het toch allemaal iets ... rustiger misschien?
Geen moordende concurrentie, geen over-the-top ontwerpen maar degelijkheid.
Het gaat niet zozeer om de ontwerpen (hoewel je wel ontwerpflair moet hebben) maar om de vaardigheid van het naaien.
De deelnemers zijn dan ook geen wanna-be ontwerpers/fashion moguls, maar meer hobby-naaisters (en naaiers) die er net mee begonnen zijn, of het al hun leven lang doen.
Zo doet er een schat van een 81(!)jarige dame mee, die het naaien geleerd heeft in een tijd dat het 'not-done' was om (zoals zij zegt) kleding 'off the peg' te kopen. Perfect passende maatkleding was het vereiste bij haar in de opvoeding.
Als juryleden treden een dame van de WI (the Women's Institute - zeg maar de Plattelandsvrouwen, hoewel de organisatie in Engeland meer inhoudt dan hier) en de eigenaar van een winkel op Savile Row.
Zij grijpen direct naar de zomen, de figuurnaden en spreken hun zorg uit over constructies.
Natuurlijk moeten de deelnemers ook hun vaardigheden laten zien.
In de eerste aflevering waren er drie uitdagingen voor hen.
Als eerste: het maken van een A-lijn rok.
Iedereen kreeg hetzelfde patroon, toegang tot dezelfde stoffenkast en een bepaalde tijdslimiet.
Direct waren de verschillen al te zien: zij die regelmatig een rokje voor zich zelf maakten, de nieuwelingen (die meteen wilden experimenteren) en tja, ook de man die nog nooit een rokje gemaakt had....
De tweede uitdaging was het aanpassen van de halslijn van een blouse binnen een uur.
Een originele uitdaging - ik kan me niet herinneren zoiets ooit bij PR gezien te hebben.
Als derde - en grootste - uitdaging: het produceren van een perfect passende jurk op een model.
Het patroon was een vrije keuze, die de deelnemers thuis hadden mogen oefenen.
De moeilijkheid zat 'm in de modellen: echte mensen!!!
Geen standaardblik PR modellen, maar mensen die weliswaar allemaal dezelfde maat hadden maar wel met een eigen figuur. Zoals één met een volle buste of ronde schouders of helemaal plat.
Het ging dus om het succesvol kunnen aanpassen van patronen.
En het kunnen beoordelen van stoffen, want dat wordt de ondergang van één van de naaisters in deze aflevering.
Al met al een serie die niet zo zeer steunt op spektakel (of afgrijzen) maar op vakmanschap.
Ik weet waar ik de komende weken ben op dinsdagavond!
The Great British Sewing Bee
Dinsdagavond, BBC 2, 21:00 - 22:00 uur
zondag 7 april 2013
... kniestukken, a continued story....
Nog maar korte tijd geleden (28 maart om precies te zijn) berichtte ik over de zoveelste scheur in een spijkerbroek. Deze namelijk
Ik was het repareren zat - meer dan zat!
En kocht afgelopen dinsdag (2 april) ferme donkerblauwe kniestukken om de hele kniepartij voor eens-en-altijd te verstevigen.
Woensdag kreeg Alexandra 'm voor het eerst aan,
en hoe zien de kniestukken er op zondagochtend (wanneer ik de was sorteer) uit?
Kaal!!
Het suedine laagje is er op het grootste deel volledig vanaf gesleten en op één plek is de onder'stof' ruw.
En dan zijn ze nog niet eens in de was geweest!!!
Ik vraag me toch af hoe moeders van jongens dat doen (hoewel ik me kan herinneren dat mijn zus vertwijfeld uitriep: "dan gaan jullie maar met gescheurde broeken naar school!").
En kocht afgelopen dinsdag (2 april) ferme donkerblauwe kniestukken om de hele kniepartij voor eens-en-altijd te verstevigen.
en hoe zien de kniestukken er op zondagochtend (wanneer ik de was sorteer) uit?
Kaal!!
Het suedine laagje is er op het grootste deel volledig vanaf gesleten en op één plek is de onder'stof' ruw.
En dan zijn ze nog niet eens in de was geweest!!!
Ik vraag me toch af hoe moeders van jongens dat doen (hoewel ik me kan herinneren dat mijn zus vertwijfeld uitriep: "dan gaan jullie maar met gescheurde broeken naar school!").
zaterdag 6 april 2013
... hoeveel kun je doen met een Fat Quarter?
Inwendig loop ik op mezelf te mopperen.
Stápels stoffen, massa's plannen, en wat gebeurd er? Niets.
Op de een of andere manier kan ik me nergens toe zetten en vlucht in afleidings-gedrag.
Zoals het cultuurproject.
Ik weet wel wat er is - het is al zo lang koud en dan zit ik niet lekker in mijn vel (als het te heet is trouwens ook niet).
En eigenlijk moeten we dit jaar weer eens op vakantie, en ik hik tegen het boeken aan omdat ik bij de vorige vakantie een vleesetende bacterie opliep.
En het kledingstuk dat ik voor mezelf bedacht heb loopt voor geen meter.
Gelukkig zijn er dan altijd kleine projectjes met een deadline. Daar kikkert een mens van op.
De oudste dochters kregen in februari voor hun verjaardag ieder een poesiealbum. Maar twee albums in een klas, dat schiet niet op. Daar is een maak-het-populair-offensiefje voor nodig.
Dus mocht hun klasgenootje Julia, die ook bij ons in de straat woont, voor haar verjaardag ook een stofje uitzoeken voor een poesiealbum.
Haar moeder dacht dat ze zo'n beetje uit de roze fase was, maar dat bleek toch anders.
Ze koos geen paarden, geen goudspikkels, geen tulpjes maar een zachtroze stofje met roze roosjes...
Het stofje komt uit een stofjespakket met 6 Fat Quarters dat ik eind 2012 voor een belachelijke prijs bij het K.ruidvat kocht.
Met het oog op de lapswap was het meteen leuk om te zien wat je eigenlijk allemaal met een lapje van 50x50 cm kunt doen. Dat is best wel veel.
Dit lapje werd benut voor
- het bekleden van een A5 dummy;
- het maken van een Mme Zsazsa broche;
- een etuitje voor haarspeldjes o.i.d.
En nog was er een klein stukje over, waar Alexandra begerig naar kijkt.
(Mama, je kunt er een hartje van maken!)
(Het waterige zonnetje kan wel wat verbeteren - in het echt is dit stofje wat minder flets)
Stápels stoffen, massa's plannen, en wat gebeurd er? Niets.
Op de een of andere manier kan ik me nergens toe zetten en vlucht in afleidings-gedrag.
Zoals het cultuurproject.
Ik weet wel wat er is - het is al zo lang koud en dan zit ik niet lekker in mijn vel (als het te heet is trouwens ook niet).
En eigenlijk moeten we dit jaar weer eens op vakantie, en ik hik tegen het boeken aan omdat ik bij de vorige vakantie een vleesetende bacterie opliep.
En het kledingstuk dat ik voor mezelf bedacht heb loopt voor geen meter.
Gelukkig zijn er dan altijd kleine projectjes met een deadline. Daar kikkert een mens van op.
De oudste dochters kregen in februari voor hun verjaardag ieder een poesiealbum. Maar twee albums in een klas, dat schiet niet op. Daar is een maak-het-populair-offensiefje voor nodig.
Dus mocht hun klasgenootje Julia, die ook bij ons in de straat woont, voor haar verjaardag ook een stofje uitzoeken voor een poesiealbum.
Haar moeder dacht dat ze zo'n beetje uit de roze fase was, maar dat bleek toch anders.
Ze koos geen paarden, geen goudspikkels, geen tulpjes maar een zachtroze stofje met roze roosjes...
Het stofje komt uit een stofjespakket met 6 Fat Quarters dat ik eind 2012 voor een belachelijke prijs bij het K.ruidvat kocht.
Met het oog op de lapswap was het meteen leuk om te zien wat je eigenlijk allemaal met een lapje van 50x50 cm kunt doen. Dat is best wel veel.
Dit lapje werd benut voor
- het bekleden van een A5 dummy;
- het maken van een Mme Zsazsa broche;
- een etuitje voor haarspeldjes o.i.d.
En nog was er een klein stukje over, waar Alexandra begerig naar kijkt.
(Mama, je kunt er een hartje van maken!)
donderdag 4 april 2013
... lapswap
Ik ben een lap-swap (of andere swap) nieuweling, en was benieuwd hoe dat nou precies gaat.
En er is dan maar één manier om er achter te komen: gewoon meedoen!
Ik dook in de stoffenkast op zoek naar stofjes-zonder-doel.
Dat is best moeilijk, aangezien ik vaak stofjes voor het mooi koop, zonder een speciaal doel in het hoofd.
Maar dan is het lastig beslissen van welke afstand te doen. (o.k. ik ben een verzamelaar)
Bovendien heb ik werkelijk geen flauw idee of het neutrale, trendy, retro of andere stofjes zouden moeten zijn.
Uiteindelijk kwam ik uit op deze mix:
De enveloppe ging vandaag op de post, dus nu is het afwachten tot de retourstofjes in mei komen....
Wil je ook meedoen? Neem dan eens een kijkje bij
Wat deed ik nog meer?
Ik maakte voor de eerste keer de bloemenbroche van Mme Zsazsa.
De man des huizes moest wel even een passer voor me regelen - de laatste keer dat ik er één in handen had was op de middelbare school.
Wat mij betreft is het patroontje een blijvertje.
woensdag 3 april 2013
... en het cultuurproject
Het heeft zo zijn nadelen om op school bekend te zijn als de handig-met-stof-moeder én om de hoek te wonen....
Zo moet je niet gek opkijken als je de dag vóór de grootste opening van het cultuurproject een telefoontje krijgt omdat zojuist geconstateerd is dat de koningsmantels niet gehuurd zijn en of je een net gekochte sjerp zou op maat zou kunnen maken voor het hoofd van de school.
Om vervolgens om drie uur 's middags geconfronteerd te worden met a) te kleine polyester sjerpen met opdruk en b) oude gordijnen uit de kelder van school.
Ik keek, ik dacht en maakte:
- een brede zoom in een rafelig gouden gordijn;
- snorde een bordeaurood stuk kant op uit een oude lappen doos en reeg die er door heen;
- maakte een kokarde van de orde van de wilgenboom (het schoollogo);
- maakte voor de administratie-juf nog even een oranje shawl van de resten van de oranje jurkjes;
- plukte nog wat kunsttulpen van de kast en omwikkelde de stelen met oranje velours-de-panne;
en voilà het statieportret.
Zo moet je niet gek opkijken als je de dag vóór de grootste opening van het cultuurproject een telefoontje krijgt omdat zojuist geconstateerd is dat de koningsmantels niet gehuurd zijn en of je een net gekochte sjerp zou op maat zou kunnen maken voor het hoofd van de school.
Om vervolgens om drie uur 's middags geconfronteerd te worden met a) te kleine polyester sjerpen met opdruk en b) oude gordijnen uit de kelder van school.
Ik keek, ik dacht en maakte:
- een brede zoom in een rafelig gouden gordijn;
- snorde een bordeaurood stuk kant op uit een oude lappen doos en reeg die er door heen;
- maakte een kokarde van de orde van de wilgenboom (het schoollogo);
- plukte nog wat kunsttulpen van de kast en omwikkelde de stelen met oranje velours-de-panne;
en voilà het statieportret.
Niet slecht voor een snelle improvisatie...
En die sjerp? Dat werd het niet - die is weer terug naar de winkel.
Voordelen aan de handige-moeder-zijn zijn er ook: zo heb ik carte blanche om op welk willekeurig moment door de school te struinen (al dan niet voorzien van video / fototoestel) en alle leuke activiteiten mee te maken. En daar zijn er altijd een heleboel van tijdens projectweek.
dinsdag 2 april 2013
... het met oranje
Oranje, oranje, er is geen enkele andere kleur die zo onmiddellijk 'Koninginnedag' roept...
Het is ook een kleur die verder niet in onze garderobe voorkomt, gezegend als wij zijn met een extreem blanke huid.
Maar het blijft trekken..... en zeker nu de dames deze maand ook nog een cultuurproject hebben met als thema "Holland" konden we toch eigenlijk niet zonder oranje.
In de voorjaars vakantie nam ik het trio mee naar de stoffenzaak in Beverwijk om - onder andere - ook wat oranje tricot voor shirtjes te halen.
Ik zocht twee zachte oranjes uit en liet de dames kiezen. Althans, dat was de bedoeling.
Want de dames weten inmiddels óók de weg in de stoffenzaak. En liepen direct naar de meest knaloranje velours-de-panne die ze konden vinden....
"Willen jullie die? Zeker weten?" vroeg ik met een licht afgrijzen in mijn stem.
Drie blijde gezichtjes knikten heftig.
"Dus als ik het goed begrijp, willen jullie drie gelijke shirts van díe stof?"
"Nee mama, geen shirts - JURKJES!!!"
En weer heftig geknik.
"Alsjeblieft????"
Tweeënhalve meter velours-de-panne. Je wilt niet weten hoeveel stuifsel dat oplevert in je werkkamer....
Gelukkig had ik nog wat patriottisch elastisch biasband liggen (hé, als actief-in-school moeder ik wist in september al het thema van de projectweek). Zodat de tweelingjurkjes niet exàct gelijk zijn.
Ik kon me er toch niet toe zetten om zomen in deze 'verkleedkleding' te leggen, maar gelukkig rafelt het niet.
Hoewel ze serieus kijken, zijn ze wel extreem blij met deze outfits...
Mijn drie sinasappeltjes.....
Het is ook een kleur die verder niet in onze garderobe voorkomt, gezegend als wij zijn met een extreem blanke huid.
Maar het blijft trekken..... en zeker nu de dames deze maand ook nog een cultuurproject hebben met als thema "Holland" konden we toch eigenlijk niet zonder oranje.
In de voorjaars vakantie nam ik het trio mee naar de stoffenzaak in Beverwijk om - onder andere - ook wat oranje tricot voor shirtjes te halen.
Ik zocht twee zachte oranjes uit en liet de dames kiezen. Althans, dat was de bedoeling.
Want de dames weten inmiddels óók de weg in de stoffenzaak. En liepen direct naar de meest knaloranje velours-de-panne die ze konden vinden....
"Willen jullie die? Zeker weten?" vroeg ik met een licht afgrijzen in mijn stem.
Drie blijde gezichtjes knikten heftig.
"Dus als ik het goed begrijp, willen jullie drie gelijke shirts van díe stof?"
"Nee mama, geen shirts - JURKJES!!!"
En weer heftig geknik.
"Alsjeblieft????"
Tweeënhalve meter velours-de-panne. Je wilt niet weten hoeveel stuifsel dat oplevert in je werkkamer....
Gelukkig had ik nog wat patriottisch elastisch biasband liggen (hé, als actief-in-school moeder ik wist in september al het thema van de projectweek). Zodat de tweelingjurkjes niet exàct gelijk zijn.
Ik kon me er toch niet toe zetten om zomen in deze 'verkleedkleding' te leggen, maar gelukkig rafelt het niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)