... alle kleuren zoet

In het Drentse plaatsje Sleen is het bijna elk jaar een zoet walhalla voor taartenbakkers en ander creatief volk. Festival Zoet is sinds ik een aantal jaar geleden tijdens een vakantie het ontdekte een geliefd festival in ons huis.
Toen de dochters bij het eerste bezoek de witte puntdaken van de tenten in het vizier kregen uit : Daar staan de tenten van Heel Holland Bakt !!!
Helaas voor hen, geen Heel Holland Bakt, maar dan toch wel heel veel gebak.
En (kinder)workshops, leuke acts, veel proeverijen en snoeperige winkeltjes.

Dit jaar waren de dames helemaal in hun nopjes: er waren winnaars van HHB aangekondigd!
En zo brachten we een heerlijke zoete zomerdag in Sleen door.....

Madeleine haalde haar hart op aan bijen 

 

Met Sarena Solari op de foto

Van Rutger horen hoe je de perfecte citroen tartelettes met Italiaanse meringue maakt...
zelfs het kind dat níet van citroen houdt was gefascineerd en vond ze heerlijk. 

Tips krijgen bij de Kitchen Aid tent, héérlijk lunchen, ijsmaken van fruitpuree en vloeibare stikstof - voor elk wat wils.
Leuke acts (en meteen leren hoe een vintage platenspeler er eigenlijk uitziet).

 Kinderworkshops, zoals een brownie-party-box samenstellen en zeepkettiingen maken...

 En hét jurylid van HBB tegenkomen....

Ook zin in een ontspannen dagje Drenthe?
Festival Zoet is er ook nog op vrijdag 5 en zaterdag 6 augustus 2016.
Doen!
 

... traditie!

Het is traditie om bij het bereiken van een zekere leeftijd een gebakken pop-met-bijbelse-naam cadeau te doen. En aan gezien manlief nou juist díe leeftijd bereikte, waagde ik mij aan het bakken van een Abraham.

Uit een ver verleden kon ik mij een banketbakkers-Sara voor mijn moeder herinneren (mijn zus was tactvol op vakantie geweest bij háár mijlpaal), maar gelukkig hadden de Heel Holland Bakt kandidaten zich het afgelopen seizoen ook op dit project moeten storten. Altijd handig om referentiemateriaal te hebben.
Op het web vond ik een basisrecept, dat uitging van:
Deeg
600 gram bloem +  2 theelepels bakpoeder (dat ik prompt verving door 600 gr zelfrijzend bakmeel)
 300 gram bruine basterdsuiker
   3 eetlepels speculaaskruiden (uit een potje van de supermarkt: koek- en speculaaskruiden)
  zout
 300 gram boter of margarine (hard)
  0,5 dl melk
Vulling
250 gram amandelspijs
1 ei
50 gram gehakte noten
Decoratiemateriaal
amandelen zonder vlies
50 gram poedersuiker
2 groene Franse vruchtjes (bigarreaux of te wel geconfijte kersen)
watten

Al lezende kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk een mega-grote gevulde koek is. Prima te doen dus! Alleen dan wel zonder nootjes in de vulling (als ik toch mag kiezen....).
En aan een speciale Abraham bakvorm doen we ook niet. Gewoon 'freehand' is ook prima.

Bereidingswijze

De bloem zeven met het bakpoeder, de bruine basterdsuiker, de speculaaskruiden en wat zout. De boter met 2 messen door de bloem klein snijden. De melk toevoegen, alles omscheppen en met een koele hand tot een soepel deeg kneden. Het deeg een nacht op een koele plaats laten rusten.

Op boterhampapier de vorm van de Abraham, 2 handjes en 2 voetjes tekenen en uit knippen. De helft van het deeg uitrollen tot een lap, iets groter dan de Abraham.
De lap op een ingevet vel boterhampapier schuiven. De mal voor de Abraham op het deeg leggen en uitsnijden. De restjes deeg weghalen en bewaren. De amandelspijs over het deeg uitstrijken en rondom een rand van 1 cm vrijhouden. De gehakte noten erover verdelen. De andere helft van het deeg eveneens uitrollen, op een stukje papier schuiven en een tweede Abraham uitsnijden.
Deze op de spijslaag leggen en de vrij gehouden deegrand goed aandrukken. De pop langs de 'hals' en middenvoor met amandelen versieren. Ook een amandel voor de neus
indrukken. 
Het ei loskloppen en de pop hiermee bestrijken. De koek met het papier op het bakblik schuiven en in het midden van een hete oven (200 graden) in 35 minuten gaar en bruin bakken. 
De rest van het deeg tot een dunne lap uitrollen en hieruit de handjes en voetjes met wat ei bestrijken en de deegvormpjes erop leggen. De koek nu nog 15-20 minuten verder bakken. 
 De Abraham daarna op een rooster schuiven en af laten koelen.

Voor het versieren:
de poedersuiker met een halve el koud water tot een dik glazuur roeren. 
De koek hiermee versieren: een lijntje bij de benen, 2 voor ieder armpje, een taille- lijn en lijntjes in het gezicht. De bovenkant van het hoofd helemaal wit glazuren. 
Voor de ogen Franse vruchtjes met wat glazuur vastplakken. Van watten een mooie baard knippen en deze eveneens met glazuur vastplakken. De Abraham in een doos verpakken en een lint erom doen.

De hier gebruikte hoeveelheden zijn bedoeld voor een Abraham van zo'n 40 cm hoog.

Dat deeg, dat was zo gepiept (mede dankzij de KitchenAidmixer met deeghaak), maar wat het recept niet vermeld is dat het gekochte amandelspijspakketje uit de supermarkt nog wel even met een (half tot een heel) ei gemengd moet worden voor je het op het deeg kunt uitsmeren.
Die gehakte noten kwamen zoals gezegd dus te vervallen.

Versieren: check.

Bakken: check. Tenminste, ík lees: 35 minuten én 15-20 minuten = totale baktijd 50 a 55 minuten.
Mis dus. Aangedreven door de geur spoedde ik mij op 42 minuten naar de oven.
Potjandorie. Abraham heeft zeer donker haar!

een tintje lichter had wel gemogen

Hij smaakte in ieder geval heerlijk, en de rest van het deeg laat zich prima omvormen tot speculaas-achtige treintjes:

En hoe een gekochte Abraham er uit ziet? Dat konden we ook bekijken, aangezien een gast er ook één had meegenomen.

Díe pop was overigens van een soort taai-taai-met-speculaaskruiden gemaakt, hetgeen manlief identificeerde als Oranjekoek (gevuld met spijs). Niet mijn smaak, maar daar valt over te twisten.

... wit met roodtinten

Noem het merengue, schuim of Pavlova, de combinatie van eiwit en suiker is onweerstaanbaar.
Deze winter zag ik Mary Berrry (zij van The Great Britisch Bake Off) in een handomdraai een verrukkelijke Pavlova in elkaar draaien. Met een keukenmachine dan toch wel, anders zijn er wel héél veel handomdraaien voor nodig ;-)
Tot vreugde van de dochters zei ik "Dat kunnen wij ook!" en dook de keuken in.
Met behulp van de ijverige helpsters kwamen we al snel tot een sneeuwwitte massa die in een kransvorm op bakpapier werd gelepeld.

Na enige uren in de oven kregen wij dit resultaat:

Keurig droog aan de buitenkant!

Om te bewaren kun je schuim nadat het goed is afgekoeld prima in aluminumfolie en huishoudfolie bewaren (dat is dus beide in lagen om elkaar en geen keuze tussen de twee).

Op het moment van consumptie pakte ik de krans uit en besmeerde deze met slagroom.

Tot slot fruit toe voegen, en smullen maar.

Waren er nog problemen?
Jazeker, de krans was zó groot dat er geen enkel bord groot genoeg was. Gelukkig past het allemaal nog nét op een dienblad ;-)
Verder was het formaat geen enkel probleem: twee topsportende neven ontfermden zich na de eerste portie graag over de 'restjes'.

Kijk hier voor het originele recept.

... sneeuwvlokken

Het jaarlijkse kerstdiner op school is wat ons betreft bezaaid met sneeuwvlokken (ook al laat de temperatuur dat buiten niet toe).

... supermakkelijke kaasstengels

Op de BBC zag ik Gregg Wallace (de kale van MasterChef) een supersnelle snack in elkaar draaien, die op de eerstvolgende dag dat de oven toch aanstond, even nagedaan moest worden.

Men neme enkele velletjes diepvries bladerdeeg (Koopmans o.i.d.) en laat ze ontdooien.
Vervolgens snij je ze in reepjes van ongeveer een centimeter breed. Ik gebruikte een pizzarolmes.

Bestrooi royaal met (oude) kaas en kruiden.
Gregg gebruikte paprikapoeder, ik gebruikte op een aantal kerriepoeder.

Schuif één en ander in de oven op 225 graden en haal ze er uit als ze gerezen zijn.

Nodig het proefpanel uit en constateer dat unaniem de kerrie-variant het lekkerste gevonden wordt.
Ach, smaken verschillen, Gregg!

... pepernotentaart

Maar hoe zat het nou met die pepernotentaart?

In december maakte Caroline samen met mij de surprise voor in de klas.
We gebruikten een gewone springvorm van 25 cm doorsnede, anderhalve keer het cakebeslag uit oma's ovenboek (zie hier) en 300 gram kruidnootjes. De kruidnootjes roerden we heel door het beslag.

In de taart werd na het bakken het cadeau verstopt, en maakten we de taart  af met glazuur.

Na afloop kwam de juf informeren naar het recept - hij was zó lekker geweest!

 En omdat ik natuurlijk twee kinderen heb die in dezelfde klas surprises moeten afleveren, knutselde Alexandra deze minecraftsurprise in elkaar...

... stroopwafeltaart

Als verjaardagstaart vroeg Alexandra om een stroopwafeltaart en wees ze naar de taart in het AH taartenmagazine van vorig jaar. Of ze het recept gelezen had? Nee, dat was niet het geval.
Ik las het wel en constateerde dat het voornamelijk banketbakkersroom was, waar de jarige niet dol op is. Tom Poes, verzin een list!

Ik greep terug op mijn Sinterklaas-experiment (waarvan ik net zie dat ik het niet geblogd heb) en verving pepernoten door stroopwafel.

Men neme: het cake recept uit oude kookboek van je moeder dat ze ooit bij de aanschaf van een oven kreeg

Ik gebruik deze cake regelmatig in mijn Bundtpannen (die zware zwarte vormen die je bij luxe kookwinkels ziet) en maak daar dan braaf notities bij:

Voor mijn bakvorm vermenigvuldigde ik het recept 1,5 keer.

Ik nam een stapel van zeven stroopwafels en hakte ze in stukjes

 Voegde het aan het beslag toe

En vulde de vorm

Om het na een uurtje uit de oven te halen (in deze vorm is cake altijd extra snel klaar)

 En uit de vorm.

Omdat ik ze inspuit met Wiltons Baking Spray komen de cakes altijd mooi schoon uit de vorm.
Deze keer kleefde de stroop iets mee aan de vorm, zodat ik een relatief vuile vorm had:

 Voila: stoopwafeltaart/cake

Voor de feestelijke gelegenheid voegde ik toch nog maar wat versiering toe

Volledig goedgekeurd door de jarige en de visite....

... madeleine allerlei

Nu zou je denken dat iemand die haar dochter Madeleine heeft genoemd, ook een fatsoenlijke eetbare madeleine kan produceren. Nou, dat heeft wat voeten in aarde gehad.

Enkele goedheiligmannen geleden regelde ik het zo, dat ik dit boekje tussen de cadeautjes vond.
(Uiteraard door mij zelf al eerder bij de Dille en Kamille aangeschaft).
En vervolgens stond het lang, heel lang, in de kast.

Ook madeleine vormen had ik in diverse uitvoeringen.
Twee ronde, metalen van het merk Tefal Patisserie, die ik vanuit Zwitserland kreeg, een zwart siliconen van het merk Mastrad die ik ooit in een prijzige kookwinkel aanschafte (volgens het prijsje op de zak betaalde ik €19.95) en een goedkope merkloze uit een stuntwinkel.
Toch maakte ik vorige maand pas mijn eerste madeleines.
Want cupcakes zijn makkelijker en het beslag hoeft niet eerst nog eens in de koelkast te rusten, zo redeneerde ik.


Ik volgde het zoete basisrecept uit het boekje

Maar was wel eigenzinnig.
De temperatuur van de oven temperen is helemaal niet handig als je meerdere ladingen achter elkaar maakt. Ik bakte alle madeleines op 200 graden.
Verder is dit recept volgens de aanwijzingen bestemd voor 28 minimadeleines.
Hoe groot die mini's zijn is mij niet helemaal duidelijk wat uit mijn standaard vormen haalde ik de eerste keer 36 stuks, de tweede keer 31 en bij het derde recept 41 stuks.

Poging 1: het zoete basisrecept.
Gelukkig heb ik een Kitchen Aid mixer staan, zodat het kloppen van de suiker met het eiwit tot een wit beslag een piece-of-cake is.
In plaats van 2 grote eieren gebruikte ik 3 middelgrote en vergat (domdomdom) de 2 eetlepels melk.
Het resultaat was een nogal stevig beslag

Dat echter wel tot het gewenste resultaat leidde:

serie 1

 Er was echter een verschil te bespeuren tussen de resultaten van de metalen vormen en de siliconen vormen. De metalen vormen lieten veel beter los en de madeleines zagen er wat verzorgder uit.

Serie 1 uit siliconen

Serie 1 uit metaal

metaal vs siliconen

metaal vs siliconen

Mopperend op de siliconen ging ik verder - met name de zwarte siliconen vorm werd aan de zijkant loeiheet en bijna niet te hanteren, en de cakejes wilden niet makkelijk omhoog wippen. Het was een slagveld aan de onderkant.

Recept twee was het basisrecept mét toevoeging van honing.
Let wel, de honing verving de suiker niet (zelfs niet ten dele) maar werd extra toegevoegd.
Het resultaat was een mierzoet en wee beslag dat (nu met wel toegevoegde melk) een stuk vloeibaarder was dan het eerste.

Vervolgens liet ik ze - een minuutje maar - te lang in de oven staan. En met zo'n hoog suiker en honing gehalte wil het wel bruin worden (of moet ik carameliseren zeggen).

Iets wat de dames trouwens niet erg vonden. Zij mochten zich over het mislukte baksel ontfermen en gaven het oordeel dat ze donker nog lekkerder waren. Blijkbaar proefden zij geen bitter zweempje.


Vervolgens gaf ik de siliconenvormen nog een kans, maar oliede ze niet. In plaats daarvan hield ik ze voor het vullen onder koud water (tip van het internet).
En probeerde ik de baksels er niet uit te wippen, maar duwde ze van onderen uit de vorm. Wat een heel gedoe is met een gloeiend hete vorm en twee pannenlappen....

Maar ook de honingmadeleines zijn geslaagd!

Algemeen oordeel: eigenlijk is het behoorlijk vreemd dat je geen suiker hoeft te vervangen als je honing toevoegt. De honingmadeleines zijn heel zoet en kleverig.
Lekker, maar de gewone hadden bij het proefpanel (= de zwemdiplomagasten) een lichte voorkeur.
Ik denk dat ik de siliconen vormen nog maar een kans geef, hoewel ik momenteel een voorkeur voor de metalen heb. Waarbij de prijs van de vorm niet van invloed op het resultaat is. Wel is de dure vorm iets 'stabieler', want dikker. Maar ook heter.