... wit en rood en zwart II

Ging het bij deze post nog om een imitatie, inmiddels werd het tijd voor het echte werk.
Tegenwoordig leren kinderen werkelijk de gekste dingen op school. Zo maakte Madeleine tijdens de workshop 'koken' in de teamkamer sushi met de juf van groep 6.

En dat smaakte naar meer. Sowieso hebben de dames hier altijd wel trek in sushi.....
Een prima mei-vakantie-project!

Een geschenk van de goedheiligman komt goed van pas

Het koken van de rijst is natuurlijk de belangrijkste stap. Iets waar ik enigszins de mist mee in ging.
Op diverse receptensites zag ik instructies over het wassen van de rijst, wat heel belangrijk zou zijn. Voorts las ik 'volg de instructies op het pak'. Dat deed ik dus, om me toen de rijst aan het koken was te realiseren dat er niets over het wassen van de rijst op stond....  Ai.  Fingers crossed.
Uiteindelijk pakte het prima uit. Ik hou me maar vast aan het feit dat er op dit pak aan de voorkant staat dat het "water polished milled' rijst is. Misschien was hij al gewassen?

Na het toevoegen van de dressing, het afkoelen van de rijst én het prepareren van de overige ingredienten was het tijd voor het familie-gedeelte.

Rijst op de nori:

Verdelen en vullen:

Rollen!:

En dan natuurlijk snijden, opdienen en smullen.

... best wel gekke groente 8

Het is mei en warempel, de zon schijnt!
De wind is gaan liggen en de temperatuur voelt, durf ik het te zeggen, aangenaam.
Wat een verschil met een week geleden.

Bij de groentenkraam op de markt vond ik deze week een groente die ik wel herkende, maar nooit gegeten óf bereid had: meiknolletjes. Hoe toepasselijk!


Meiknolletjes lijken wat op absurd grote radijsjes. Ze zijn vaak paars met wit en hebben net als radijsjes een pluim erop en een worteltje in het midden eronder.

Op het web vond ik de instructie een stukje af te snijden en te proeven. Als het taai is, dan zijn de knolletjes ouder en moeten ze geschild worden. Jonge knolletjes hoef je niet te schillen, alleen wat schoon schrobben.
De smaak is apart. Een beetje als radijs, maar wat minder scherp, wat minder 'peperig'.
Je kunt de knolletjes zowel rauw als gebakken of gekookt eten.






Bij ons kwamen dus twee varianten op tafel: als rauwkost met een citroen-vinagraitte,

en in blokjes gesneden en opgebakken (gewokt, zo u wilt) met dragon.

Gebakken (en dus zacht geworden) meiknolletjes smaken totaal anders. Ik las de beschrijving 'notiger' en dat klopt wel. Romiger, hartiger. Moeilijk te omschrijven, maar ontzettend lekker!
Gebakken meiknolletjes schijnen een goede combinatie met room, knoflook en kaas te zijn.


Beide varianten waren een groot succes. De stemmen hadden een lichte voorkeur voor de gebakken variant, maar dat kan beïnvloed zijn door het gemakkelijk weghappen van de groente. Als rauwkost moet je wat langer kauwen, en duurt het wat langer voor je het hebt weggewerkt.
Ik begon met een dunschiller om de knolletjes in strookjes te krijgen, maar stuitte op een wat losse structuur in het midden van de knol. Vervolgens heb ik de rest maar gewoon in dunne plakjes gesneden. Misschien was grof raspen een makkelijker eetbare keuze geweest.

Al met al een succes. Ik blijf op de uitkijk naar meiknolletjes!

... winterse jam

Met de komst van de koudere dagen verandert ook het aanbod op de markt.
Weg zijn de aardbeien, de pruimen en frambozen. In plaats daarvan zie ik dadels, broccoli, nog wat pompoenen en cranberries.
De verse cranberries waren in de aanbieding: doosjes van 250 gram voor een euro. Die kon ik niet laten liggen. Sinds de dochters bij mijn zus cranberry compote met paté aten, zijn ze gek op cranberries. Maar wat te doen met 750 gram? Dat was niet moeilijk: Cranberry-Jam!

Ik waste de vruchten en zette ze met een klein laagje water op.

Geleisuiker speciaal (dus half zo zoet) met een hoopje kaneelpoeder.

Aan de kook brengen en flink laten pruttelen

Levert een mooi resultaat

Hup, in de potten.

Het is echt een prachtige kleur!

En de smaak? Die is prima. Het is een winterse jam. Niet mierzoet, een beetje zuur en de kaneel komt bij het naproeven 'door'. En aangezien de oudsten dol zijn op kaneel, is dat een pré.
En met de kerst mogen ze het testen met wat paté.....

... omdat het kan

Wat deed ik deze herfst terwijl ik niet blogde? Nou, ik maakte ketchup.
Waarom? Omdat het kan. En omdat de langwerpige mini-tomaatjes ontzettend goedkoop waren op de markt. En ik geen zin had om wéér jam te maken (na aardbeienjam, ananasjam en pruimenjam).

Men neme héél veel tomaatjes die gewassen en gehalveerd worden.

Verhit ze met azijn, kruiden en laurierblaadjes, zodat ze van kleur veranderen.

Laat dit lang sudderen, hevel het geheel over naar een blender en vind een kind dat het reuze interessant vindt wat er nu weer in de keuken gebeurd. (Note: check minimaal twee keer of de deksel stevig op de mengbeker zit).

Pureer en doe het 'sap' in een schone pan. Het is nu vrij dun. Laat het sudderen tot het de dikte van ketchup heeft

Neem gesteriliseerde glazen potten en doe je zelfgemaakte ketchup er in.
Volgens diverse bronnen is de smaak na twee weken 'gerijpt'.
Het proefpanel in huis trok zich daar weinig van aan. De dames vonden het een succes. De man des huizes vond het 'anders dan gewone ketchup'. Duh!

... Best wel gekke groente 7

Het is best wel lang geleden dat ik een 'best wel gekke groente' bij de kraam op de markt tegenkwam.
Op de een of andere manier kende steeds alles wat op de kraam lag.
Maar deze week moest ik toch echt even vragen wát er in de zak lag:

(Niet letten op de verschrompelde blaadjes, die moesten nog er uit gesorteerd worden)
Ik had echt géén idee.

In een bosje, met worteltjes er aan? Geen spinazie of radijs...

Blaadjes met een best wel lange steel?

Het waren RAAPSTEELTJES.
Ahhh. Wel van gehoord, maar nooit gegeten.
Wat te doen? Volgens de groenteboer was het een prima stamppotje. Maar daar hou ik eigenlijk niet zou van. Wat zei mevrouw Simonsz?

Ieuwww, tot snotgekookte groente.... Nee, niet doen.

Ik deed wat elke hedendaagse kok doet met bladgroente: roerbakken!
Als je dat met verse spinazie kunt, dan kan dat met raapstelen ook.
Zo gezegd, zo gedaan:

Ik vertelde het kritische testpanel aan tafel niet wat ik serveerde (ook manlief herkende het niet) en noteerde ondertussen:
"Smaakt een beetje naar spinazie, mama". "Het smaakt best wel bekend".  "Mag nog wel een keer."
Alexandra bedacht dat het misschien wel goed met pijnboompitten zou smaken.
Gaan we een volgende keer proberen!
Alleen de jongste was (moe van gymmen en ander gedoe) niet in voor een nieuwe smaak en keurde het af.

Ach, je kunt ze niet allemaal tegelijk tevredenstellen.
Wat ons betreft zijn de raapstelen een blijvertje!

Best wel gekke groente 6

Nét toen ik dacht dat ik niet zoveel gekke dingen meer bij de groentekraam zou tegenkomen, viel mijn oog op dit:

Een dragonfruit of drakenfruit. Zelden zo'n toepasselijke naam gehoord.
Dat moest ik natuurlijk proberen. Dat mijn dochters avontuurlijke eters zijn, is in zo'n geval mooi meegenomen. Hoewel ze een verrassing in petto hadden: ze kenden het al.
Vorig jaar had een klasgenootje het meegenomen om de klas te laten zien en te laten proeven.
Tja, daar sta je dan.
Gelukkig wilden ze deze ook nog wel opeten, hoewel de oudste van het stel bedankte.
Nee, ook deze keer hoefde ze na een proefhapje niet meer. Want hoewel de smaak op kiwi leek, was het toch niet zo lekker als kiwi.
Nou ja, de andere twee (en de man des huizes) aten het wèl, dus dat is geen slechte score.

... de smaak van de herfst II

Appeltjes zijn hier altijd favoriet, en jaloers wordt gekeken naar de klasgenoot die ('echt heel vaak, mama') een zakje zonnatura gedroogde appeltjes in zijn lunchbox heeft. Dat die in een zakje met Kikker opdruk komen, kan ze niet deren - de inhoud is zeer gewild.
Helaas voor de dames ben ik niet van plan om per kind een mini-zakje gedroogd fruit aan te schaffen.
Maar als pluspunt wil ik wel voor ze experimenteren met het drogen van appeltjes in de oven.

De groentela kuchte twee vergeten Pink Ladies op, die ik met de mandoline in super dunne plakjes sneed. Om wille van het experiment belandde de eerste lading via een kaneelsuiker-badje op een met bakpapier bekleedde bakplaat, en de tweede lading zonder een dergelijk badje maar werd de rest van de kaneelsuiker daar overheen verdeeld.

Ik deed wat research naar droogtijden en oventemperaturen maar kon niets eenduidigs vinden.
Mijn keuze van 100 graden met de oven op hete-luchtstand, zonder open deur.
Na een anderhalf uur verwijderde ik ze voornamelijk omdat het tijd was om het avond eten in de oven te schuiven. Na het avondeten gingen ze in de afkoelende oven nog even mee-afkoelen.

Tot mijn verbazing was er verschil tussen de beide besuiker methoden.
De aan één kant 'gedipte' exemplaren bevatten blijkbaar meer suiker, want zijn glanzender én bleven platter.

 De willekeurig bestrooide (en gemiste) exemplaren krulden veel meer op en werden bruiner.

Links suikergedipt, rechts 'naturel'

Het testpanel, bestaande uit drie kritische consumenten onder de 10 jaar van het vrouwelijk geslacht, proefde beide soorten blind en waren unaniem in hun oordeel: appelschijfje A was het lekkerste.
Tot hun stomme verbazing was dat .... het niet 'gedipte' schijfje.
Degene met de minste suiker dus. Maar (volgens het panel) wel met de meeste echte appelsmaak.

Het was een echte eye-opener voor ze: méér suiker ís niet altijd lekkerder!

... koelkast opruiming

Niet alleen mijn stoffenkast puilt uit (Ja, wanneer wordt er weer eens genaaid??? Dit was toch een NAAIblog.... Het antwoord is : zodra de Janome van haar zeer lange verblijf bij de reparateur terugkomt), maar na marktdag ook mijn koelkast.
Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik een vreemde verhouding met groente en fruit heb: in de supermarkt dwaal ik verdwaasd rond tussen alle 'aantrekkelijk' uitgestalde waren en is er niets wat mij trekt. Maar zet me op de markt, en ik heb spontaan last van keuzestress.
Wat ook niet helpt is het gemak van van mijn favoriete groente- en fruitkraam. Er ligt veel voorverpakt voor het grijpen en de meeste dingen zijn 1 euro per zak.
Maar ook het andere fruit is niet echt duur te noemen (zoals 3 euro voor een kilo sappige Reine Victoria pruimen).
Voor een tientje ga je met twee, drie tassen groente en fruit weg, en daarna puilt de (koel)kast uit. En vindt ik na verloop van tijd nog wat 'vergeten' groenten in de groentela.
Zoals twee aubergines die nu echt plaats moesten maken, maar niet in het menu ingepland waren.

Ik haalde de mandoline uit de kast en sneed ze in dunne plakken.
Om het interessant te houden nam ik een koekenpan, waarin ik in de schijfjes in olijfolie bakte, en een grillpan, waarin ze zonder olie gegrilld werden.
Caroline was de eerste die op de geur af kwam en meteen in was voor  een smaaktest.
Na zorgvuldig proeven was haar oordeel dat de gegrillden het lekkerste waren ('meer smaak, mama!').  Als beloning mocht ze tijm knippen van de plant bij de voordeur (de zonnigste plek).
Ik deed de schijfjes in een grote glazen (uitgekookte) pot met een viertal tijmtakjes en wat gevriesdroogde knoflookblokjes en topte het af met olie.

In de koelkast lekker laten intrekken, en daarna heerlijk in de pasta of op een luxe broodje....

... de smaak van de herfst

De aardbeien worden duurder, perzikken en ander zacht zomer fruit stijgt allengs in prijs en verdwijnt van de marktkraam. Maar gelukkig wordt hun plaats ingenomen door andere groente- en fruit soorten.
Zoals pruimen, kleine groene Reine Claudes of heerlijke sappige paarse Reine Victoria's.
Neem nou deze, die barsten van het sap...

 

Ook doen er allerlei herfst groenten hun intrede, die er op het eerste gezicht niet altijd even aantrekkelijk uitzien.

 Maar waar je gewoon doorheen moet kijken

Heerlijk Herfst!

... vangt de smaak van de zomer III

Na aardbeien en wilde perzikken kon ik het niet laten.
Ik liet Caroline proeven zonder te zeggen wat het was: "Hmmm, lekker mama, frambozen!".
En de gele jam herkenden ze aan de structuur - culinair gesproken heb ik goede hoop voor de dochters!
Volgens de dames is eigengemaakte jam echt véél lekkerder dan gekochte....

En dan te bedenken dat ik niet eens van jam hou!

... vangt de smaak van de zomer II

Ach, de smaak van zomerfruit.... aardbeien, wilde perzikken.....

... vangt de smaak van de zomer

Men neme 1250 gram super zoete aardbeien en een pak geleisuiker (halfzoet) .....

... een moestuin

Nu de naaimachine bij de reparateur staat schiet het met naaiprojecten niet echt op.
Hoewel ik natuurlijk best al een en ander zou kunnen knippen, maar ook daar lijk ik maar niet aan toe te kunnen komen. Wat wel lukte was een project dat buiten mijn comfort-zone ligt: een groentetuintje.
Anders dan mijn moeder ben ik niet gezegend met groene vingers.
Planten moeten bij mij zorgvuldige verwaarlozing - gecombineerd met perioden van overvloed - zien te overleven. Een leefklimaat voor die-hards, zeg maar. Het record staat dusverre op naam van een Dracaena Marginata die op mijn tienerkamer begon en nu boven mij uitsteekt. Maar dan heb je het ook over een survivor.

Het idee om een groentetuintje te beginnen is dan ook gewaagd.
Het ìs dat er (wegens omstandigheden buiten mij om) ruimte in de zonnige voortuin was omdat de heg aan zijn einde was gekomen (kale stukken, bruin blad - gevalletje terminaal).
En de supermarkt een spaaractie met zaadjes, kweekkasjes en tuinzakken had.

Onder toeziend oog van de dochters werd één en ander op de vensterbank opgekweekt, om vervolgens de grond in te gaan. Ook zaaiden we nog wat in de koude grond en kregen we een pompoenplantje van een buurman-met-groene-vingers-en-te-veel-stekken.
Overgeorganiseerd maakte ik meteen een tekeningetje van wat waar stond.

En nu maar wachten en bewateren.....

Bosuitjes, boontjes, pruimtomaten en kerstomaten

Courgette en pompoen

Lathyrus, lupines, zinnia's en zonnebloemen

En die 'lege' zak daar op het rijtje? Daar zaaiden we basilicum en kropsla in....