... Best wel gekke groente 7

Het is best wel lang geleden dat ik een 'best wel gekke groente' bij de kraam op de markt tegenkwam.
Op de een of andere manier kende steeds alles wat op de kraam lag.
Maar deze week moest ik toch echt even vragen wát er in de zak lag:

(Niet letten op de verschrompelde blaadjes, die moesten nog er uit gesorteerd worden)
Ik had echt géén idee.

In een bosje, met worteltjes er aan? Geen spinazie of radijs...

Blaadjes met een best wel lange steel?

Het waren RAAPSTEELTJES.
Ahhh. Wel van gehoord, maar nooit gegeten.
Wat te doen? Volgens de groenteboer was het een prima stamppotje. Maar daar hou ik eigenlijk niet zou van. Wat zei mevrouw Simonsz?

Ieuwww, tot snotgekookte groente.... Nee, niet doen.

Ik deed wat elke hedendaagse kok doet met bladgroente: roerbakken!
Als je dat met verse spinazie kunt, dan kan dat met raapstelen ook.
Zo gezegd, zo gedaan:

Ik vertelde het kritische testpanel aan tafel niet wat ik serveerde (ook manlief herkende het niet) en noteerde ondertussen:
"Smaakt een beetje naar spinazie, mama". "Het smaakt best wel bekend".  "Mag nog wel een keer."
Alexandra bedacht dat het misschien wel goed met pijnboompitten zou smaken.
Gaan we een volgende keer proberen!
Alleen de jongste was (moe van gymmen en ander gedoe) niet in voor een nieuwe smaak en keurde het af.

Ach, je kunt ze niet allemaal tegelijk tevredenstellen.
Wat ons betreft zijn de raapstelen een blijvertje!

... best wel gekke groente 4

De goedkope kraam op de markt had weer een goede klant aan mij.
Ik zwichtte voor:
- een schoongemaakte ananas;
- snijbonen;
- twee kilo kleine stoofpeertjes;
- 5 kiwi's;
- twee doosjes bimi;
- een kilo rabaraber, en
- een schaaltje groene aspergepunten.

In het lijstje met gekke groenten kunnen we dus BIMI toevoegen.
Qua uiterlijk een kruising tussen broccoli en groene asperges, qua smaak broccoli-achtig.
Het lekkerste vond ik eerlijk gezegd de stengels. Maar ja, wij eten dan ook de stronk van de broccoli helemaal op.

De stoofpeertjes werden verwerkt en verdwenen voor tweederde in de vriezer.
De aspergepuntjes werden gegrild en bij pasta met kaassaus geconsumeerd, naar volle tevredenheid van de dames.

De gekochte rabarber - 900 gram voor 1 euro was reuze interessant, maar ik maakte het nog nooit.
Dus zocht ik steun bij mevrouw Simonsz.
Er stonden maar liefst 4 rabarberrecepten in:

Ik ging voor variant 1: rabarbermoes, maar dan niet de luxe versie.
Gewoon de stukjes rabarber in 10 minuten tot moes koken en op smaak brengen met suiker.

Het was een succes. Héérlijk vonden ze het, en het toetje voor twee dagen was in een mum van tijd in één sessie verdwenen....

... best wel gekke groente 3

Nu de kinderen toch in een voedel-experimenteerfase verkeren, kon ik zonder bezwaar eens iets aparts meenemen van de markt. *

Artisjokken!
Ik had ze ook nog nooit gegeten zodat ik mevrouw Simonsz er maar weer eens bijhaalde.

En op het web dit bijzonder handige filmpje vond.

Ik kookte ze inderdaad in een 35 a 40 minuten gaar in zout water met wat citroensap tegen het verkleuren,

liet ze in een vergiet uitdruipen en tot kamertemperatuur afkoelen,

en serveerde ze als voorgerecht.

Als dipsausjes voegde ik een citroenmayonaise en wat gesmolten boter in aparte schaaltjes toe.

En was het een succes?
Jazeker.
Hoewel de jongste het na een blaadje of tien wel gezien had en er genoeg van had, en Alexandra het wat veel 'gedoe' vond, was Caroline enthousiast.
Het gezamenlijke oordeel was dat het wel interessant was, en er geen bezwaar bestond tegen het sporadisch (twee keer per jaar of iets dergelijks) serveren van artisjokken.
Wellicht als dipper tijdens een verjaardag..... 'met vooral veel van de citroenmayonaise erbij'!


* waar ze slechts 1 euro rekenden voor twee artisjokken - ideaal uitprobeerprijsje.

... stoofpeertjes

Stoofpeertjes - je houdt er van, of niet.
Ik behoor tot de 'absoluut niet' categorie, maar helaas behoren de man-des-huizes èn alle kinderen tot de 'ja graag' categorie.
Tot nu toe had ik het maken ervan weten te ontlopen (met dank aan oma), maar toen ik de prijs van giesser wildemannen tot 0,99 de kilo zag dalen, vond ik het tijd het toch eens te leren.

Ik ging in de leer bij mijn moeder en maakte al doende snel wat aantekeningen:

Dat is een zeer gecondenseerde versie, maar moeilijk is het niet.

Oma's recept:
Schil de peren en snijd ze desgewenst in partjes.

Doe ze in een pan en voeg zoveel water toe dat ze net niet onderstaan.
Voeg aan het water toe:
- 2 á 3 eetlepels azijn;
- 2 theelepels suiker
- 1 theelepel kaneelsuiker *

* kaneelsuiker staat standaard in mijn kruidenkast. Gewoon een jampot gevuld met kristalsuiker met daar doorheen een flinke hoeveelheid kaneelpoeder. Blijft vrijwel onbeperkt goed.

Meer suiker kan wel, maar dan wordt het erg zoet.
Perenrood is niet nodig (kan wel, dan hoeft het minder lang te stoven).

Zet het gas hoog en breng de peertjes aan de kook

Deze peertjes hadden net wat meer water moeten hebben

Zodra ze koken gaat het gas op de laatste stand (sudderstand) en stoof je de peertjes in zo'n twee uur rood met de deksel schuin op de pan.
Let op: pas na een uurtje gaan de peren roodkleuren.
Bedruip af en toe de uitstekende stukken met wat vocht.

En voila: stoofpeertjes:

Het restvocht kun je als zo als sausje gebruiken of met wat aardappelmeel indikken (heb ik niet gedaan).

Andere recepten
Nu ik dit geleerd had, vroeg ik me af of dit de standaard methode was.
Ik eerst naar de Dikke Van Dam van Johannes van Dam.
Daar werd dit recept gegeven:

 

Het basisprincipe is inderdaad hetzelfde - suiker, zuur (de citroenschil) en kaneel.

Wat 'rommelkruid' is weet ik niet. Ik heb er nooit van gehoord.

Vervolgens pakte ik een boek uit de kast dat mij altijd helpt bij traditionele recepten.

Het is een oud kookboek waarin veel varianten staan en zelfs de prijs van recepten.

Helaas is er geen jaartal in afgedrukt.

In ieder geval heb ik nog regelmatig profijt van mevrouw Simonsz (hoewel ik de methode van het uren koken van kool toch echt niet volg).

Praktische dame, die mevrouw Simonsz: als het niet rood wil worden, dan kleur je ze gewoon.