... the blues...

Vandaag - de eerste zonnige dag sinds wéken - schijnt blue monday te zijn. De meest depressieve dag van het (begin van het) jaar. Wat mij betreft een tikje laat, want wat waren de afgelopen weken donker.
Donker qua kleur, donker qua weer (regen, regen en nog meer regen) en donker qua humeur.
Bah.

Eindeloze lusteloze dagen vol frustratie omdat er niets uit handen kwam, en tegelijkertijd geen fut om iets te doen.  Uiteindelijk is de zon dan toch doorgebroken en deed een antibiotica kuurtje tegen een fnuikende ontsteking ook het werk.

 

Gebeurde er nog iets op creatief vlak de afgelopen weken?
Om eerlijk te zijn - nee. Eindeloos plande ik creaties in het hoofd, plukte her en der nog een mooi stofje weg, maar iets echt doen? Nee.

Zo had ik schaatsbroeken voor de dames in het hoofd en voelde zelfs staaltjes super waterafstotende stof, maar liet uiteindelijk het plan schieten voor een paar gebruikte die op mijn pad kwamen.

Musea dan ? Njjj, een herhalingsbezoekje aan het kinderboekenmuseum in Den Haag met de jongste.
Ook niet echt interessant.

Het project dat de meeste energie vrat was het tweevoudige project 'spreekbeurt in groep 7'.
Na de slag om de werkstukken die dit najaar gevoerd werd, hadden de oudsten de ondoordachte planning gemaakt om in de kerstvakantie hun spreekbeurten (inclusief powerpoint presentatie) in elkaar te zetten. De eerste was direct de dinsdag na de vakantie aan de beurt!
Het probleem met tienjarigen is dat zij in het bezit zijn van een (jaloers- én gekmakend) rekkelijk tijdsbesef. Zodat het voorbereiden van de spreekbeurt voornamelijk neerkomt op omtrekkende manoevres en strategische terugtrekkingen zonder een beslissende slag toe te brengen.

Een strategie die deze moeder in de loopgraven doet kruipen om op gezette tijden de aanval te openen. Ik zou het echt moeten loslaten - ik weet het. Als het van nature vlotte sprekers waren, dan zou dat ook lukken, maar helaas zijn de oudsten niet in het bezit van 'the gift of the gab' - de jongste daarintegen....

Was er dan he-le-maal niets creatiefs? Een beetje.
Ik kookte samen met mijn zus een heerlijk kerstdiner met een mega pavlova.
En liet de kinderen de menukaarten maken. Menukaarten met een engel er op die ik zelf in een grijs verleden ook kleurde.  Gevonden in de la van mijn moeders servieskast (bewaren zit in de genen) en vervolgens ingescand. Echt retro dus.

Kerstengelen anno 1974

 

Kerstengelen anno 2015

En nu maar hopen dat het voorlopig zonnig blijft - dan stroomt de creativiteit ook beter!

... kerstnostalgie 3

Nostalgie en traditie zijn wat je er zelf van maakt.
Waar ik qua stal overloop van de nostalgie, volg ik wat betreft de kerstboom absoluut de familietraditie niet.
In mijn jeugd hadden we jaarlijks een echte boom die telkens in zilver werd opgetuigd.
Zilveren ballen, zilveren klokjes, zilveren slingers.
Dàt is bij mij nu wel anders.

Om te beginnen is het een kunstboom (geen dennengeur maar oh zo gemakkelijk).
Ten tweede hangt er geen enkele bal in. En zeker geen zilveren.
Ook modieuze kleurthema bomen kunnen mij niet bekoren.
Nee, bij ons is het een allegaartje. Wij hebben namelijk een herinneringen boom.

Het begon met een doos kleine huisjes die ik tijdens mijn studietijd kocht.

Door de jaren heen haalden we een geblazen glazen pinguin uit Washington D.C. (in een plunjezak op kampeertocht meegenomen), een hele reeks Hallmark ornamenten uit de V.S., rode schoentjes uit de 4e (!) Hallmark zaak die we in New York afliepen, een zilveren bruidstaart met inscriptie, een dolfijntje uit Hawaii (huwelijksreis),  Baby's first Christmas (3x), dennenappels uit Kopenhagen, goudkleurige ornamenten uit Denemarken, mini boompjes uit Engeland, engeltjes uit Londen, en strijkkralenwerkjes uit eigen huis...
Iedere versiering heeft een eigen verhaal en de meisjes vinden het prachtig.

 

 

Ik ben alleen benieuwd - nemen zij als ze groot zijn dan weer een boom in één kleur?

... kerstnostalgie 2

Aan onze kerststal hangen drie engeltjes.
Volgens mij stammen ze uit de jaren dertig. Ze hebben een koorknaapjes uitstraling, met hun lange nachtgewaden.

De vleugels zijn een zwak puntje. Ik mijn tienerjaren maakte ik al eens twee vleugeltjes bij van goudkleurig karton.
Dit jaar bleek bij het uitpakken dat er weer een restauratie nodig was:

Gelukkig zaten de vleugels er nog bij, zodat het een kwestie van zorgvuldig lijmen was.

 

Met een kartonnen vleugeltje ben je zo ...











weer in evenwicht...

... kerstnostalgie

Tot vorig jaar stond bij ons onder de kerstboom de kerststal van Nijntje.
Leuk, en belangrijker, volledig kind-bestendig. Dat was wel nodig met onze drie doerakken.

Twee jaar geleden erfde mijn moeder van haar zuster de kerststal van hún moeder en was daar zeer content mee. Maar wat te doen met de kerststal die uit míjn jeugd stamde?
Dat was snel opgelost - ik had nog geen 'echte' kerststal.
Het voordeel van het nakomertje zijn.

Dit jaar kan ik dus thuis genieten van onze 'eigen' kerststal.
Ik heb er altijd een zwak voor gehad - de stal is een echte stal, met palmbomen op de achtergrond.
Hij is ook behoorlijk oud. Hoe oud, dat weet niemand.
Dat zit zo: Toen mijn ouders in 1956 trouwden, vertrokken zij in overheidsdienst naar de Nederlandse Antillen. Daar kochten zij kerststalfiguren en bouwden van een vroeg soort imitatielego jaarlijks een stalletje.

Na enkele jaren namen zij een koekblik kerststalfiguren èn een kerststalletje over van re-patrierende kennissen. Die kennissen woonden al sinds de jaren '30 op de Antillen.
Dus waar één en ander het precies vandaan komt is niet duidelijk....
Hoe dan ook. Onze kerststal is anders dan andere kerststallen....

 
Ziet u dat eenzame engeltje daar bij het dak?
Die kreeg nog gezelschap.....