... kleurt schaatsen

Op een mooie droge dag (ja, die hebben we af en toe tussen de buien) voerde ik eindelijk een achterstallig klusje uit.
Deze winter mag ook de jongste op kunstschaatsen en inmiddels wijs geworden zocht ik aan het einde van het vorige schaatsseizoen het web af naar geschikte schaatsen.
En warempel, het goede paar kwam op mijn weg. De goede maat, de juiste stevigheid en, het belangrijkste, de goede ijzers. De trainster is namelijk nogal kieskeurig op het gebied van de ijzers.
Eerst geloofde ik daar niet zo in, maar nadat de oudsten op de verschillende soorten geschaatst hadden, gaven zij ook aan dat het op de voorgeschreven soort beter ging.
Kortom, de schaatsen voor Madeleine waren prima. Op één aspect na. De kleur....

De vorige eigenaresse had ze voor deelname aan een show gespoten.
Gelukkig wist zij wel te melden welke verf door haar gebruikt was, zodat ik de jacht op de verf opende.

De hele zomervakantie stond er een paar geslepen bruine schaatsen in de vestibule op me te wachten
(Te druk, te veel wind, geen zin.....). Maar nu moest ik er toch aan geloven. Anders ging het kind alsnog met gekleurde schaatsen naar les.

De tuintafel werd afgedekt, twee lage kistjes opgesnord, en met washitape plakte ik de schaatsen af.

Spuiten maar! Dunne laagjes zijn beter dan dikke met druipers.

Terwijl ze stonden te drogen kwam de man des huizes langs en informeerde waarom de WorkMate niet gebruikt was. Uh - niet aan gedacht?
Prima plek om een extra dagje (onder het balkon) te drogen.

En voila: bijna klaar voor schaatsles.

... zei nog zo

Ik zei nog zo: "En nu rustiger spelen!" na de vorige reparatie.
Ja, ja....

... en de kick van het repareren

Ach ja, groep 4.... is een nogal uitbundige groep met woeste spelletjes.
En zo kan het komen dat de jongste dochter, die erg verknocht is aan dit jasje:

hiermee thuis kwam:

Niet iets waar mijn hart harder van gaat kloppen (tenzij irritatie meetelt?)
Een scheur van 6 centimeter in de buitenstof.

Wat te doen? Allereerst haalde ik de knoop aan de buitenzijde, en de knoop die er binnen in zat, vanaf.
Toen fatsoeneerde ik de randen en plakte vlieseline achter de scheur.
Dat zag er al beter uit.

Voor de stevigte naaide ik her niet met de hand, maar koos de tweede stap van het knoopsgatenprogramma: het trensje.

Niet onzichtbaar, maar wel stevig.

Uitermate tevreden overhandigde ik de jas aan dochter-lief, die erg opgelucht was.
En ik bedacht me dat ik eigenlijk wel een kick van een dergelijke reparatie krijg.
Natuurlijk is het makkelijker om de jas weg te gooien of in een hoek te laten belanden, maar dan moet ik op zoek naar een andere jas, krijg te maken met een bedroefd kind en doe aan kapitaal verspilling. Terwijl het per saldo maar een kwartiertje werk was.
Repareren is zo gek nog niet. Wat nou ook weer niet wil zeggen dat ze elke week met een dergelijke scheur aan moeten komen....

... repareert (al weer)

Sommige werkjes lijken wel oneindig te zijn. Zoals het repareren van knieën in favoriete broeken.
Hoewel Alexandra dit maal wel een pracht van een scheur gevallen was.

Ze zocht een contrast-maar-toch-bijpassend lapje uit, wat ik verstevigde en op elkaar zigzagde.

Op aanwijzingen van de eigenaresse van de broek werkte ik één kant van het gat om en liet de andere kant rafelig. En naaide vervolgens met de hand de nieuwe lap achter het gat.

 Klaar voor de volgende val partij!

... uit de oude doos

Nu ook de jongste groot genoeg is om de Maxi Cosi Rodi vaarwel te zeggen, viel mijn oog op de stoelverhogers.
Stoelverhogers die bij mijn zus vandaan kwamen en waarvan de stof niet bestand waren tegen stevig uitwringen-na-een-wasbeurt. En waarvan ik het zittinkje dus maar zelf voorzag van een stofje.
Volgens mij was het één van mijn eerste herstel-naaiprojecten.

Ik kan me nog herinneren dat het zo gepiept was.
Gewoon de stof op het foam spelden (met de zoom naar binnen gevouwen, uiteraard) en smal op de naad stikken.
Maar stiksels in het midden en voila.

Inmiddels een beetje verbleekt door een aantal jaren op de achterbank....

maar nog steeds populair!

... een bijzonder klusje

Eén van de juffen op de basisschool kwam naar me toe met een speciaal verzoek. Dit keer ging het niet om tafelkleedjes, kostuums voor Ko of lusjes aan schilderschorten, nee, dit was een heel speciaal verzoek.
Jaren geleden nam haar - inmiddels overleden - vader een sierpop voor haar mee, die sindsdien in haar huiskamer stond. Alleen was de stof van de rok aan het vergaan. Of ik een oplossing wist?














Daar moest toch wel een mouw aan te passen zijn, dacht ik zo. En zo kwam het dat er een Oosterse danseres in mijn werkkamer stond.

Maar wat was nu het grootste probleem?
Het vinden van het goede stofje natuurlijk. Want dat had wat meer voeten in aarde dan ik oorspronkelijk gedacht had.
Als eerste dook ik in de stoffenkast en haalde zilver en goud lame te voorschijn.
Net als ecru zijde en champagnekleurige voeringstof - het was het allemaal niet.
En zo bleef ze staan en staan, tot ik over een markt liep en in een flits in een ooghoek iets zag.
Creme met een gouden streepje.... dat kon het wel eens zijn!

Het stofje rechtsonder werd het dus.

 Ik nam het mee naar huis en testte. Ja - dit ging het worden!
Ook de eigenaresse vond het een prima combinatie.

Héél voorzichtig demonteerde ik de rok.

En verving die door de nieuwe stof

Bij de oude rok zat de naad aan de voorkant, onder de plooien. Maar dat ging met deze dikkere stof niet lukken. Gelukkig staat ze met haar rug naar de muur.
Juf is helemaal blij - er kan weer verder gedanst worden.

... het vervolg van de strijkplank

Tja, de montage van het 3-D-geprinte onderdeel - dat had nog wel wat voeten in de aarde.
Want toen werd duidelijk waárom Brabantia het onderdeel niet los leverde.
Het onderdeel wordt namelijk eerst in de geleiders aangebracht, waarna een en ander hermetisch afgesloten wordt. Het is dus eigenlijk niet te vervangen.
Tenminste, voor de gemiddelde consument.
Gelukkig voor mij vindt een handige echtgenoot zoiets een uitdaging.

Met assistentie van de beide grote dochters om strijkplankpootjes en stofzuiger vast te houden werd er in het midden van één van de geleiders een gat geboord.

Ook het 3-D ontwerp behoefde enige modificatie. In zowel het goede onderdeel-aan-de-andere-kant als het nieuwe onderdeel werd een extra gat geboord zodat de pin van de poot wat meer speling kreeg. Ook werd het rondje iets bijgevijld.

Even voelen en wrikken, et voilà: mijn strijkplank is voor 20% van een nieuwe plank weer hersteld.

Driemaal raden waar manlief het bij vrienden, familie en op het werk momenteel over heeft - alle mannen vinden dit een uitermate 'cool' project.... (zelfs al komt er een strijkplank aan te pas).

... een strijkplank in 3-D

Een tijdje geleden was ik getuige van een vreemde gebeurtenis.
Terwijl ik achter de werktafel zat zag ik mijn strijkplank, die er uitgeklapt maar leeg naast stond, langzaam en elegant naar beneden zakken. Hè???
Nadere inspectie wees uit dat er een plastic onderdeeltje in de geleiders onder de plank afgebroken was.
Uiteraard nam ik contact op met Brabantia voor een vervangend onderdeel - om vervolgens te horen dat dat er niet was. Er niet was?!?! Potjandorie. Daar was ik niet blij mee.
Mijn strijkplank vervangen om het falen van een miezerig stukje plastic vond ik nou niet een geweldig idee.
Edit: gelet op de onderstaande reactie was het niet zo vreemd dat Brabantia geen oplossing had. Hoewel ik er van overtuigd was een oerdegelijke strijkplank van deze marktleider te hebben, is dat blijkbaar toch niet zo. Onderzoek bij de plank laat geen enkel merkteken zien, dus wat het wél is, blijft een mysterie. Bij deze excuses aan Brabantia voor de - onopzettelijke - verkeerde voorstelling van zaken

Na het zien van de prijzen van een nieuw strijkplank en het een paar dagen sudderen in mijn hoofd bedacht ik plan B. Want laten we wel wezen, de prijs van een strijkplank (rond de 90 euro) bied wel enige mogelijkheid tot besparing.
Ik opperde bij de man-des-huizes dat dit misschien wel hèt moment was voor een 3-D print oplossing. Want wordt in de media het nut van de 3-D printer hier niet iedere keer mee aangeprezen -het zelf printen van onderdelen?
Als techneut zag de man-des-huizes hier direct de zin van in ;-) , zodat ik het project "repareer de strijkplank" fijn kon doorschuiven.

Ergens op het web duikelde hij een programma op voor het tekenen van 3-D modellen en via een webshop deed hij een bestelling, zodat na enkele dagen dit opwindende pakje afgegeven werd.

Met smart werd door alle aanwezigen gewacht op de thuiskomst van de besteller.

De complexe vorm liet zich goed printen. Op de foto ziet het er grover uit dan het in werkelijkheid is.
Nu nog de laatste fase: het monteren in de strijkplank!

... verstelt

Langzaamaan kom ik weer in de 'flow' van het dingen naaien.
Maar eerst moet er natuurlijk weer het nodige verstelwerk weggewerkt worden:

De nek van een Z.ara trui na de eerste wasbeurt .... (wordt ik niet vrolijk van).

Twee broeken van de jongste.... (wordt zij wel heel vrolijk van).

En een jasje van de oudste...
Jawel, dat zijn drie uitgescheurde knoopsgaten (die bij nader inzien ook niet zoveel voorstelden).
Dus met hele kleine festonsteekjes omzoomde ik drie knoopsgaten en herstelde de scheuren.

... glitterherstel

Ruim een jaar geleden maakte ik voor Alexandra deze glitterprint:

Maar na de laatste wasbeurt was het resultaat opeens zo:

Geen idee wat daar gebeurde.
Het donkere vierkante stuk is later toegevoegde glitter.
Dit is overigens geen flex-folie uit een Nederlandse webshop, maar glitterfolie van Tulip uit de VS (mochten er nu opeens mensen gealarmeerd raken).

Natuurlijk was Alexandra nog niet bereid om afscheid van Aurora te nemen, en een herstelpoging zou hogelijk gewaardeerd worden.
Nog een keer uitknippen leek me geen succes, dus bedacht ik een andere oplossing:

Tulip 3-d glitter verf in roze quarts-kleur.
Ik gebruikte dergelijke verf al eerder voor dit project.

Men neme een verwassen Aurora en smeert haar royaal in met glitterverf:

die ik niet mooi glad kreeg.

Men laat het minimaal 24 uur drogen en krijgt dit resultaat

Een beetje streperig, maar de draagster vind het er mee door kunnen.

... kort een broek in

Als je 1.75 m lang bent, is de lengte van broeken meesta prima.
Behalve als je 'valt' voor een bloemenbroek van de 'lang'-afdeling, dan moet je inkorten.

In blogland kwam ik eens een supersimpele inkort-actie tegen.
Eén waarbij je de onderzoom intact laat, maar een stuk van de pijp er tussen uit haalt.
Natuurlijk ben ik de vindplaats weer eens kwijt, maar gelukkig had ik de plaatjes nog in mijn hoofd.

1. Je begint met het afspelden van de broek, waarbij je niet vergeet dat de zoom er nog onder bij komt.
(in dit geval vouwde ik de stof 6,5 cm dubbel - een inkorting van ongeveer 10 cm)

2. Stik aan de verkeerde kant van de stof zo dicht mogelijk langs de bestande zoom.
3. Knip daarna het overtollige deel stof weg (op bovenstaande dus het witte deel).
Ik knipte niet, maar lockte voor een mooie afwerking aan de binnenkant

4. Vouw de zoom naar beneden en strijk de pijp glad.
5. Stik de pijp door zodat het (in mijn geval) gelockte gedeelte naar boven vastgestikt is.

 6. Herhaal bij de andere pijp

7. En klaar!