vrijdag 31 oktober 2014
dinsdag 21 oktober 2014
Tip - The Great British Sewing Bee (maar dan anders)
Nauwelijks hebben we vorige week afscheid genomen van de Britse bakkers in The Great British Bake Off, of we kunnen aanschuiven bij die andere Grootse Britse serie: de Sewing Bee.
Of eigenlijk toch niet, aangezien het echte seizoen pas in de winter begint.
Het is echter wél tijd voor één van de grote liefdadigheidsacties: Children In Need.
Een jaarlijks evenement (dat steeds langer lijkt te duren) en waar de BBC alle medewerking aan verleent. Zo wordt ook het format van de GBSB omgetoverd.
Vanaf vanavond is een mini-serie van drie afleveringen van een uur te zien waarin BB-ers (Bekende Britten) hun naaikunsten mogen vertonen.
Maar of die zo groot zijn, is natuurlijk maar de vraag. Zo doet één van de Hairy Biker-chefs mee, en hoewel hij over onvermoede talenten kán beschikken, betwijfel ik dat ten zeerste.
Kortom, een leuk opwarmertje voor het echte werk!
THE BBC CHILDREN IN NEED SEWING BEE
BBC 2:
Dinsdag 21 oktober: 21:00- 22:00 uur
Donderdag 23 oktober: 21:00- 22:00 uur
Vrijdag 24 oktober: 21:00- 22:00 uur
Of eigenlijk toch niet, aangezien het echte seizoen pas in de winter begint.
Het is echter wél tijd voor één van de grote liefdadigheidsacties: Children In Need.
Een jaarlijks evenement (dat steeds langer lijkt te duren) en waar de BBC alle medewerking aan verleent. Zo wordt ook het format van de GBSB omgetoverd.
Vanaf vanavond is een mini-serie van drie afleveringen van een uur te zien waarin BB-ers (Bekende Britten) hun naaikunsten mogen vertonen.
Maar of die zo groot zijn, is natuurlijk maar de vraag. Zo doet één van de Hairy Biker-chefs mee, en hoewel hij over onvermoede talenten kán beschikken, betwijfel ik dat ten zeerste.
Kortom, een leuk opwarmertje voor het echte werk!
THE BBC CHILDREN IN NEED SEWING BEE
BBC 2:
Dinsdag 21 oktober: 21:00- 22:00 uur
Donderdag 23 oktober: 21:00- 22:00 uur
Vrijdag 24 oktober: 21:00- 22:00 uur
vrijdag 10 oktober 2014
... eindelijk weer eens iets
Eindelijk, EINDELIJK, na te veel weken weg mocht ik mijn Janome weer ophalen!
Dit bericht schreef ik in mei, en half september kwam hij pas weer naar huis.
Nou ja, tussendoor was de machine wel een weekje thuis geweest, maar na het niet noemenswaardige klusje van labels-aan-handdoeken naaien kon hij/zij(?) weer terug.
En dat allemaal voor het opwinden van het spoeltje.... De man des huizes informeerde al of ik niet gewoon een spoeltjes-opwind-machine ernaast nodig had.
Ondanks dat ik een leenmachine van mijn moeder had staan, kwam ik maar niet aan naaien toe. Om voorzichtig weer te beginnen stofte ik mijn eigen tutorial af en maakte éven een fototoestelhoesje.
Dat voelde goed.... het begon weer te kriebelen!
Toen sloeg het lot toe .... ik kwam te weten wáárom ik de afgelopen maanden zo futloos was en me nergens toe kon zetten. En fijn was het niet.
Mijn lichaam was bezig een ontsteking te bestrijden, die zich doorzette in een abces, dat vorige week 'rijp' was. Zodat ik me richting chirurg mocht spoeden en nu aan een herstel aan het werken ben.
Maar als dat gelukt is, dan krijg ik vast de 'flow' weer terug!
Dit bericht schreef ik in mei, en half september kwam hij pas weer naar huis.
Nou ja, tussendoor was de machine wel een weekje thuis geweest, maar na het niet noemenswaardige klusje van labels-aan-handdoeken naaien kon hij/zij(?) weer terug.
En dat allemaal voor het opwinden van het spoeltje.... De man des huizes informeerde al of ik niet gewoon een spoeltjes-opwind-machine ernaast nodig had.
Ondanks dat ik een leenmachine van mijn moeder had staan, kwam ik maar niet aan naaien toe. Om voorzichtig weer te beginnen stofte ik mijn eigen tutorial af en maakte éven een fototoestelhoesje.
Dat voelde goed.... het begon weer te kriebelen!
Mijn lichaam was bezig een ontsteking te bestrijden, die zich doorzette in een abces, dat vorige week 'rijp' was. Zodat ik me richting chirurg mocht spoeden en nu aan een herstel aan het werken ben.
Maar als dat gelukt is, dan krijg ik vast de 'flow' weer terug!
donderdag 25 september 2014
Museum hier, museum daar ... Verzetsmuseum junior (Amsterdam)
Eerder meldde ik al dat ik binnen een week tweemaal in Amsterdam vertoefde.
Eénmaal voor mijzelf, en éénmaal voor een studie-dag uitje.
Je moet toch wat, wanneer de leraren in de schoolbanken kruipen.
Tijdens de uitreiking van de Museuminspecteur prijzen kregen de ouders een praatje te horen van de directeur van het Verzetsmuseum. Nu moet ik zeggen dat ik eerst dacht, mwwah, moet dat nou een verzetsmuseum voor kinderen, maar de directrice schetste heel duidelijk de doelen en de doelgroep.
Het verzetsmuseum beslaat, anders dan de naam doet vermoeden, niet alleen het verzet, maar wil een beeld schetsen van de hele Tweede Wereldoorlog en de belevenis van burgers daarvan.
In plaats van een (zo verwachtte ik) stoffige collectie verzetskrantjes is het een modern, multimediaal museum.
Toen de dames ook nog folders ervan in handen kregen én spontaan riepen dat ze daar naar toe wilden, moest het op de agenda geplaatst worden.
Het kindermuseum is gericht op kinderen vanaf 9 jaar. Dat leverde een probleem op met de aanwezigheid van een 6 jarige. Gelukkig werkt de locatie van het museum goed mee: het ligt schuin aan de overkant van Artis, zodat de familie zich splitste. De oudsten met mij mee naar het museum, de jongste met papa naar Artis.
Voorafgaand aan het bezoek bezochten we de website van het museum.
Dat is niet alleen nuttig om te peilen of het wat is voor je kind, het introduceert meteen de vier kinderen die in in het museum centraal staan: Henk, een doorsnee jongen, Eva, een Joods meisje, Jan, zoon van een dominee in het verzet en Netty, dochter van een NSB burgemeester.
Dat is meteen ook de volgorde van het doe-boekje dat je bij de ingang krijgt.
Pas thuisgekomen drong het tot me door hoe uitgekiend die volgorde is: van 'normaal, maar wel vreemd en eng", naar 'heel erg', naar 'er zijn ook mensen die er wat aan proberen te doen', en tot slot nog het tegenovergestelde gezichtspunt, maar dan ook 'wat gebeurde er met de pro-Duitse Nederlanders aan het einde van de oorlog'.
Héél goed is dat in het laatste deel wordt verteld hoe het verder ging met de echt bestaande hoofdpersonen.
Door de tijdmachine gingen we naar binnen.
En kwamen op een pleintje met vier huizen terecht
Het was een intense belevenis. In het huis van Henk schrokken de dames van de deurbel - Er staat een Duitse soldaat voor de deur! En bij Eva's verhaal werden ze meegezogen in het verhaal van haar onderduiken (moeten we eigenlijk onderduiken? vraagt haar broer zich af), het verraad en haar verblijf in het kamp.
In Jan's huiskamer ontcijferden ze morse en code boodschappen naar Engeland, en bij Nelly snapten ze maar niet dat Nelly niet begreep hoe oneerlijk ze bezig waren en leerden ze over propaganda.
Als je zin hebt kun je de diepte induiken: op allerlei plekken kun je deurtjes opendoen waarachter de verhalen van andere kinderen verteld worden. Van Sinti kinderen, of van kinderen die de oorlog niet overleefden.
In alle huizen van de kinderen zijn er knoppen met hun foto's op laatjes en deurtjes aangebracht: daarachter is dan wat te vinden. Maar eigenlijk is alles wat je ziet een verhaal: de oliefles in de keuken bij Henk, de jassen met Jodensterren bij Eva.
En alles, maar dan ook alles mag worden aangeraakt. Het is een geweldig museum voor kinderen, met een serieuze onderwerp.
De dames raden het echt iedereen aan. (En nu willen ze naar het Anne Frank Museum.....)
Verzetsmuseum Junior
Plantage Kerklaan 61
1018 CX Amsterdam
Parkeren op de parkeerplaats van Artis (niet in de zomervakantie)
Eénmaal voor mijzelf, en éénmaal voor een studie-dag uitje.
Je moet toch wat, wanneer de leraren in de schoolbanken kruipen.
Tijdens de uitreiking van de Museuminspecteur prijzen kregen de ouders een praatje te horen van de directeur van het Verzetsmuseum. Nu moet ik zeggen dat ik eerst dacht, mwwah, moet dat nou een verzetsmuseum voor kinderen, maar de directrice schetste heel duidelijk de doelen en de doelgroep.
Het verzetsmuseum beslaat, anders dan de naam doet vermoeden, niet alleen het verzet, maar wil een beeld schetsen van de hele Tweede Wereldoorlog en de belevenis van burgers daarvan.
In plaats van een (zo verwachtte ik) stoffige collectie verzetskrantjes is het een modern, multimediaal museum.
Toen de dames ook nog folders ervan in handen kregen én spontaan riepen dat ze daar naar toe wilden, moest het op de agenda geplaatst worden.
Het kindermuseum is gericht op kinderen vanaf 9 jaar. Dat leverde een probleem op met de aanwezigheid van een 6 jarige. Gelukkig werkt de locatie van het museum goed mee: het ligt schuin aan de overkant van Artis, zodat de familie zich splitste. De oudsten met mij mee naar het museum, de jongste met papa naar Artis.
Voorafgaand aan het bezoek bezochten we de website van het museum.
Dat is niet alleen nuttig om te peilen of het wat is voor je kind, het introduceert meteen de vier kinderen die in in het museum centraal staan: Henk, een doorsnee jongen, Eva, een Joods meisje, Jan, zoon van een dominee in het verzet en Netty, dochter van een NSB burgemeester.
Dat is meteen ook de volgorde van het doe-boekje dat je bij de ingang krijgt.
Pas thuisgekomen drong het tot me door hoe uitgekiend die volgorde is: van 'normaal, maar wel vreemd en eng", naar 'heel erg', naar 'er zijn ook mensen die er wat aan proberen te doen', en tot slot nog het tegenovergestelde gezichtspunt, maar dan ook 'wat gebeurde er met de pro-Duitse Nederlanders aan het einde van de oorlog'.
Héél goed is dat in het laatste deel wordt verteld hoe het verder ging met de echt bestaande hoofdpersonen.
Door de tijdmachine gingen we naar binnen.
Het was een intense belevenis. In het huis van Henk schrokken de dames van de deurbel - Er staat een Duitse soldaat voor de deur! En bij Eva's verhaal werden ze meegezogen in het verhaal van haar onderduiken (moeten we eigenlijk onderduiken? vraagt haar broer zich af), het verraad en haar verblijf in het kamp.
In Jan's huiskamer ontcijferden ze morse en code boodschappen naar Engeland, en bij Nelly snapten ze maar niet dat Nelly niet begreep hoe oneerlijk ze bezig waren en leerden ze over propaganda.
Als je zin hebt kun je de diepte induiken: op allerlei plekken kun je deurtjes opendoen waarachter de verhalen van andere kinderen verteld worden. Van Sinti kinderen, of van kinderen die de oorlog niet overleefden.
In alle huizen van de kinderen zijn er knoppen met hun foto's op laatjes en deurtjes aangebracht: daarachter is dan wat te vinden. Maar eigenlijk is alles wat je ziet een verhaal: de oliefles in de keuken bij Henk, de jassen met Jodensterren bij Eva.
En alles, maar dan ook alles mag worden aangeraakt. Het is een geweldig museum voor kinderen, met een serieuze onderwerp.
De dames raden het echt iedereen aan. (En nu willen ze naar het Anne Frank Museum.....)
Verzetsmuseum Junior
Plantage Kerklaan 61
1018 CX Amsterdam
Parkeren op de parkeerplaats van Artis (niet in de zomervakantie)
zondag 21 september 2014
... de smaak van de herfst II
Appeltjes zijn hier altijd favoriet, en jaloers wordt gekeken naar de klasgenoot die ('echt heel vaak, mama') een zakje zonnatura gedroogde appeltjes in zijn lunchbox heeft. Dat die in een zakje met Kikker opdruk komen, kan ze niet deren - de inhoud is zeer gewild.
Helaas voor de dames ben ik niet van plan om per kind een mini-zakje gedroogd fruit aan te schaffen.
Maar als pluspunt wil ik wel voor ze experimenteren met het drogen van appeltjes in de oven.
De groentela kuchte twee vergeten Pink Ladies op, die ik met de mandoline in super dunne plakjes sneed. Om wille van het experiment belandde de eerste lading via een kaneelsuiker-badje op een met bakpapier bekleedde bakplaat, en de tweede lading zonder een dergelijk badje maar werd de rest van de kaneelsuiker daar overheen verdeeld.
Ik deed wat research naar droogtijden en oventemperaturen maar kon niets eenduidigs vinden.
Mijn keuze van 100 graden met de oven op hete-luchtstand, zonder open deur.
Na een anderhalf uur verwijderde ik ze voornamelijk omdat het tijd was om het avond eten in de oven te schuiven. Na het avondeten gingen ze in de afkoelende oven nog even mee-afkoelen.
Tot mijn verbazing was er verschil tussen de beide besuiker methoden.
De aan één kant 'gedipte' exemplaren bevatten blijkbaar meer suiker, want zijn glanzender én bleven platter.
De willekeurig bestrooide (en gemiste) exemplaren krulden veel meer op en werden bruiner.
Het testpanel, bestaande uit drie kritische consumenten onder de 10 jaar van het vrouwelijk geslacht, proefde beide soorten blind en waren unaniem in hun oordeel: appelschijfje A was het lekkerste.
Tot hun stomme verbazing was dat .... het niet 'gedipte' schijfje.
Degene met de minste suiker dus. Maar (volgens het panel) wel met de meeste echte appelsmaak.
Het was een echte eye-opener voor ze: méér suiker ís niet altijd lekkerder!
Helaas voor de dames ben ik niet van plan om per kind een mini-zakje gedroogd fruit aan te schaffen.
Maar als pluspunt wil ik wel voor ze experimenteren met het drogen van appeltjes in de oven.
De groentela kuchte twee vergeten Pink Ladies op, die ik met de mandoline in super dunne plakjes sneed. Om wille van het experiment belandde de eerste lading via een kaneelsuiker-badje op een met bakpapier bekleedde bakplaat, en de tweede lading zonder een dergelijk badje maar werd de rest van de kaneelsuiker daar overheen verdeeld.
Ik deed wat research naar droogtijden en oventemperaturen maar kon niets eenduidigs vinden.
Mijn keuze van 100 graden met de oven op hete-luchtstand, zonder open deur.
Na een anderhalf uur verwijderde ik ze voornamelijk omdat het tijd was om het avond eten in de oven te schuiven. Na het avondeten gingen ze in de afkoelende oven nog even mee-afkoelen.
Tot mijn verbazing was er verschil tussen de beide besuiker methoden.
De aan één kant 'gedipte' exemplaren bevatten blijkbaar meer suiker, want zijn glanzender én bleven platter.
De willekeurig bestrooide (en gemiste) exemplaren krulden veel meer op en werden bruiner.
 | |
| Links suikergedipt, rechts 'naturel' |
Het testpanel, bestaande uit drie kritische consumenten onder de 10 jaar van het vrouwelijk geslacht, proefde beide soorten blind en waren unaniem in hun oordeel: appelschijfje A was het lekkerste.
Tot hun stomme verbazing was dat .... het niet 'gedipte' schijfje.
Degene met de minste suiker dus. Maar (volgens het panel) wel met de meeste echte appelsmaak.
Het was een echte eye-opener voor ze: méér suiker ís niet altijd lekkerder!
woensdag 17 september 2014
... in de Jordaan - shoptip & terug naar mijn roots
Toevalligerwijs kwam ik binnen een week tweemaal in Amsterdam.
Ik hou wel van die gekke stad. Ik studeerde en werkte er, maar de stad geeft altijd onverwachte plekjes prijs. Zo werd ik deze keer door een vriendin meegesleept naar de Jordaan, waar ik maar zelden was.
Op maandagmorgen tuften we na de spits de hoofdstad in om vervolgens de auto op de Lindengracht te parkeren. Daarvandaan is het niet ver lopen naar de Noorderkerk en de Westerstraatmarkt, die er elke maandag van 9 tot 12 staat.
Omdat ik riep dat we ook toeristisch gingen doen, liepen we op de Lindengracht eerst nog even naar het standbeeld dat er stond.
Ach kijk - een standbeeld voor Theo Thijssen, schrijver van "De Schoolmeester".
Hoewel wij - als moeders van 9 jarigen - toch onze twijfels hadden over de pose van deze schoolmeester. In de moderne tijd wordt daar toch anders naar gekeken, constateerden we.
Keuvelend liepen we richting de Noorderkerk. Aan de voet van de Noorderkerk is een markt met stalletjes met wat vroeger tweedehands goed heette, daarna 'brocante' en tegenwoordig 'vintage'.
Potten en pannen en LP's en kleding en serviezen en sieraden, voor elk wat wils dus.
Wat er ook staat, en wat ons hoofddoel was, is een grote kraam van Exota.
Exota? Waar moeten we dat van kennen? Mijn gedachten gaan uit naar een limonademerk uit de jaren vijftig, dat voortleeft in jurisprudentie over product aansprakelijkheid.
Tegenwoordig is het de naam van een (twee) winkel(s) in de Jordaan, en van het bedrijf dat achter King Louie en Petit Louie zit.
In hun kraam op de Noordermarkt verkopen zij kleding voor dames en kinderen. Het is hun outlet-punt: samples, oude collectie, testexemplaren, je vindt er van alles.
Verwacht geen keurig op maat gesorteerde stapeltjes of gerangschikte rekken. De kleding komt uit grote zakken, ter plekke wordt een hap uit het labeltje geknipt en het kledingstuk beland op een grote hoop in de kraam. Grabbelen geblazen dus. Gelukkig zijn de maatlabeltjes nog wel prima te lezen.
En eerlijk is eerlijk - voor de prijzen die ze rekenen mag je best wat moeite doen.
De kinderkleding kost 15 euro (20 voor gebreide jurkjes), damesrokjes, -jurkjes, -vestjes zijn iets meer. Rond de 25 euro. Besteed je meer dan 50 euro, dan gaat er nog 10 euro vanaf, bij 100 gaat er 20 vanaf.
Ik kocht er een veloursjurkje in maat 1-2, een katoenen gebreid jurkje met borduursel in maat 8-10, een zwart-wit noppenvestje in 8-10 en een rode houndstooth jurk in 10-12 en rekende 50 euro af.
(Tja, de dames schelen nog maar 11 cm. Zie hier respectievelijk 6 j 10 mnd en 9j 7 mnd in het jurkje 8-10 jaar. Dat overigens voor de jongste bestemd is, maar waar ze zo te zien nog heel lang mee gaat doen.)
Als je er om vraagt krijg je zelfs een route beschrijving naar de winkel mee:
Keurig toch?
Bij de fourniturenkraam op de Westerstraatmarkt zwichtte ik nog voor de aanbieding "3 klosjes Gutermann garen voor 6 euro" en mijn vriendin was in haar sas met stukjes leer die ze bij de leerkraam kocht (en de twee rokken en een vest die ze voor 60 euro bij King Louie/Exota kocht)
Dwalend door de Jordaan drentelden we terug naar de auto...
In de Karthuizerstraat viel mijn oog op deze entree
Hmmm, huiszitten... waar kende ik dat van?
Toen flitste het door mijn hoofd - uit de genealogiegegevens van mijn familie. Dat was ondersteuning voor armlastige burgers die nog in hun eigen huis woonden. Toen schoot me ook opeens te binnen dat er iemand op het Karthuizerkerkhof begraven moest zijn. En van welke kerk in Amsterdam waren die doopgegevens ook al weer?
Het hofje was in ieder geval zonnig en charmant (tegenwoordig dan, hè).
Thuis gekomen dook ik de genealogiegegevens in voor een opfrisbeurt.
De directe mannelijke lijn van mijn vader is vanaf het huwelijk van Cornelis (uit Selt / Sylt) met Bartha (uit Steenwijk) in 1760 in Amsterdam tot 1937 in Amsterdam te vinden. Bartha is inderdaad in het Karthuizerkerkhof begraven. Ze woonden overigens in de Goudsbloemstraat in de Jordaan.
En hun kleinzoon Pieter werd in 1791 gedoopt in de Noorderkerk.....
Ach, ik was blijkbaar gewoon een ochtendje terug naar mijn wortels!
Ik hou wel van die gekke stad. Ik studeerde en werkte er, maar de stad geeft altijd onverwachte plekjes prijs. Zo werd ik deze keer door een vriendin meegesleept naar de Jordaan, waar ik maar zelden was.
 |
| Nee, deze foto staat niet op zijn kop |
Omdat ik riep dat we ook toeristisch gingen doen, liepen we op de Lindengracht eerst nog even naar het standbeeld dat er stond.
Hoewel wij - als moeders van 9 jarigen - toch onze twijfels hadden over de pose van deze schoolmeester. In de moderne tijd wordt daar toch anders naar gekeken, constateerden we.
Keuvelend liepen we richting de Noorderkerk. Aan de voet van de Noorderkerk is een markt met stalletjes met wat vroeger tweedehands goed heette, daarna 'brocante' en tegenwoordig 'vintage'.
Potten en pannen en LP's en kleding en serviezen en sieraden, voor elk wat wils dus.
Wat er ook staat, en wat ons hoofddoel was, is een grote kraam van Exota.
Exota? Waar moeten we dat van kennen? Mijn gedachten gaan uit naar een limonademerk uit de jaren vijftig, dat voortleeft in jurisprudentie over product aansprakelijkheid.
Tegenwoordig is het de naam van een (twee) winkel(s) in de Jordaan, en van het bedrijf dat achter King Louie en Petit Louie zit.
In hun kraam op de Noordermarkt verkopen zij kleding voor dames en kinderen. Het is hun outlet-punt: samples, oude collectie, testexemplaren, je vindt er van alles.
Verwacht geen keurig op maat gesorteerde stapeltjes of gerangschikte rekken. De kleding komt uit grote zakken, ter plekke wordt een hap uit het labeltje geknipt en het kledingstuk beland op een grote hoop in de kraam. Grabbelen geblazen dus. Gelukkig zijn de maatlabeltjes nog wel prima te lezen.
En eerlijk is eerlijk - voor de prijzen die ze rekenen mag je best wat moeite doen.
De kinderkleding kost 15 euro (20 voor gebreide jurkjes), damesrokjes, -jurkjes, -vestjes zijn iets meer. Rond de 25 euro. Besteed je meer dan 50 euro, dan gaat er nog 10 euro vanaf, bij 100 gaat er 20 vanaf.
Ik kocht er een veloursjurkje in maat 1-2, een katoenen gebreid jurkje met borduursel in maat 8-10, een zwart-wit noppenvestje in 8-10 en een rode houndstooth jurk in 10-12 en rekende 50 euro af.
 | ||
| Vestje 8-10 jr, jurk 10-12 jr en nog een beetje lang |
Bij de fourniturenkraam op de Westerstraatmarkt zwichtte ik nog voor de aanbieding "3 klosjes Gutermann garen voor 6 euro" en mijn vriendin was in haar sas met stukjes leer die ze bij de leerkraam kocht (en de twee rokken en een vest die ze voor 60 euro bij King Louie/Exota kocht)
Dwalend door de Jordaan drentelden we terug naar de auto...
 |
Toen flitste het door mijn hoofd - uit de genealogiegegevens van mijn familie. Dat was ondersteuning voor armlastige burgers die nog in hun eigen huis woonden. Toen schoot me ook opeens te binnen dat er iemand op het Karthuizerkerkhof begraven moest zijn. En van welke kerk in Amsterdam waren die doopgegevens ook al weer?
Het hofje was in ieder geval zonnig en charmant (tegenwoordig dan, hè).
Thuis gekomen dook ik de genealogiegegevens in voor een opfrisbeurt.
De directe mannelijke lijn van mijn vader is vanaf het huwelijk van Cornelis (uit Selt / Sylt) met Bartha (uit Steenwijk) in 1760 in Amsterdam tot 1937 in Amsterdam te vinden. Bartha is inderdaad in het Karthuizerkerkhof begraven. Ze woonden overigens in de Goudsbloemstraat in de Jordaan.
En hun kleinzoon Pieter werd in 1791 gedoopt in de Noorderkerk.....
Ach, ik was blijkbaar gewoon een ochtendje terug naar mijn wortels!
zondag 14 september 2014
... koelkast opruiming
Niet alleen mijn stoffenkast puilt uit (Ja, wanneer wordt er weer eens genaaid??? Dit was toch een NAAIblog.... Het antwoord is : zodra de Janome van haar zeer lange verblijf bij de reparateur terugkomt), maar na marktdag ook mijn koelkast.
Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik een vreemde verhouding met groente en fruit heb: in de supermarkt dwaal ik verdwaasd rond tussen alle 'aantrekkelijk' uitgestalde waren en is er niets wat mij trekt. Maar zet me op de markt, en ik heb spontaan last van keuzestress.
Wat ook niet helpt is het gemak van van mijn favoriete groente- en fruitkraam. Er ligt veel voorverpakt voor het grijpen en de meeste dingen zijn 1 euro per zak.
Maar ook het andere fruit is niet echt duur te noemen (zoals 3 euro voor een kilo sappige Reine Victoria pruimen).
Voor een tientje ga je met twee, drie tassen groente en fruit weg, en daarna puilt de (koel)kast uit. En vindt ik na verloop van tijd nog wat 'vergeten' groenten in de groentela.
Zoals twee aubergines die nu echt plaats moesten maken, maar niet in het menu ingepland waren.
Ik haalde de mandoline uit de kast en sneed ze in dunne plakken.
Om het interessant te houden nam ik een koekenpan, waarin ik in de schijfjes in olijfolie bakte, en een grillpan, waarin ze zonder olie gegrilld werden.
Caroline was de eerste die op de geur af kwam en meteen in was voor een smaaktest.
Na zorgvuldig proeven was haar oordeel dat de gegrillden het lekkerste waren ('meer smaak, mama!'). Als beloning mocht ze tijm knippen van de plant bij de voordeur (de zonnigste plek).
Ik deed de schijfjes in een grote glazen (uitgekookte) pot met een viertal tijmtakjes en wat gevriesdroogde knoflookblokjes en topte het af met olie.
In de koelkast lekker laten intrekken, en daarna heerlijk in de pasta of op een luxe broodje....
Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik een vreemde verhouding met groente en fruit heb: in de supermarkt dwaal ik verdwaasd rond tussen alle 'aantrekkelijk' uitgestalde waren en is er niets wat mij trekt. Maar zet me op de markt, en ik heb spontaan last van keuzestress.
Wat ook niet helpt is het gemak van van mijn favoriete groente- en fruitkraam. Er ligt veel voorverpakt voor het grijpen en de meeste dingen zijn 1 euro per zak.
Maar ook het andere fruit is niet echt duur te noemen (zoals 3 euro voor een kilo sappige Reine Victoria pruimen).
Voor een tientje ga je met twee, drie tassen groente en fruit weg, en daarna puilt de (koel)kast uit. En vindt ik na verloop van tijd nog wat 'vergeten' groenten in de groentela.
Zoals twee aubergines die nu echt plaats moesten maken, maar niet in het menu ingepland waren.
Ik haalde de mandoline uit de kast en sneed ze in dunne plakken.
Om het interessant te houden nam ik een koekenpan, waarin ik in de schijfjes in olijfolie bakte, en een grillpan, waarin ze zonder olie gegrilld werden.
Caroline was de eerste die op de geur af kwam en meteen in was voor een smaaktest.
Na zorgvuldig proeven was haar oordeel dat de gegrillden het lekkerste waren ('meer smaak, mama!'). Als beloning mocht ze tijm knippen van de plant bij de voordeur (de zonnigste plek).
Ik deed de schijfjes in een grote glazen (uitgekookte) pot met een viertal tijmtakjes en wat gevriesdroogde knoflookblokjes en topte het af met olie.
In de koelkast lekker laten intrekken, en daarna heerlijk in de pasta of op een luxe broodje....
Abonneren op:
Posts (Atom)