... meer kleurtjes....

De bic potloden kleurden prima, maar ik miste iets. Ik oefen niet graag veel druk uit bij het kleuren of schrijven, en deze tinten bleven toch wel erg licht.
Dus ging ik naar een winkel in tekenmaterialen. Wat een keuze! Maar wat is de goede keuze?
Ik ging weg met een aantal potloden van de Faber Castell Polychromos serie en de Derwent Coloursoft serie en merkte het effect direct. Wat een kleurafgifte! Wauw!
Na een aantal sessie was het duidelijk: deze sprekende kleuren smaakten naar meer. Helaas deed de prijs dat niet. Dat was meer een kwestie van slikken.
Gelukkig bestaat er dan nog altijd Marktplaats. Voor een (relatieve) habbekrats kocht ik een Derwent potloden rol met inhoud en ruimte voor wat uitbreiding. Opgelost zou je zeggen. Maar toen begon het gedonder.....

Zoiets dus

Caroline keek met argus ogen naar mijn potloden. Hele grote argus ogen.
Of ze ze eens mocht proberen. Ja zeker, en ik legde haar uit waarom ik deze gekocht had. Tijdens dat gesprek bleek dat zij het zelfde probleem had. Kleuren was niet leuk omdat de kleuren niet fel genoeg waren (en omdat ze van mijn geen viltstiften mag gebruiken - lang verhaal met de elementen linkshandig, vlekken, heel veel wassen en slordig met doppen). De moeders begrijpen al waarop dit uitdraait: nog meer potloden!
En omdat ik de dochters opvoed als kritische consumenten (waar ik vast nog wel spijt van ga krijgen) testte zij beide soorten uit.
Ik dacht nog "handig als ze gewoon mijn potloden leent", maar het mocht niet zo zijn. Madame besloot dat de Polychromos potloden nét wat lekkerder kleurden, maar wilde er wel een potlodenrol bij. Gelukkig besloot ze ook dat ze haar verjaardagsgeld daar aan wilde besteden, zodat ze nu een collectie heeft om ú tegen te zeggen.

Een volledig happy end?
Nee, want ik heb een twééling. Die niet altijd meteen hetzelfde wil, maar op de lange termijn vaak wel. Hoewel die termijn in dit geval niet zo gek lang was.
Na een tekensessie of twee verkondigde Alexandra dat ook zij goede potloden wenste. Maar niet de Polychromos, maar de Coloursoft. Natuurlijk, de één linksom, de ander rechtsom, die had ik van kilometers ver kunnen zien aankomen. En nee, ze wenste niet met míjn potloden mee te delen. Eigen bezit is blijkbaar een dingetje bij de dames.
 
Helaas had zij háár verjaardagsgeld bestemd voor het laten schieten van gaatjes (die haar zus vorig jaar wilde, ziet u de trend?), zodat haar budget een stuk kleiner was.
Inmiddels wist ik wel heel goed de beste koop op het internet te vinden, zodat zij het ongelofelijke geluk had dit set tegen een wel hele lage prijs te kunnen kopen. 

Welke les kan ik hier uit trekken? Moet ik gewoon geen eigen hobby spullen kopen of alles maar meteen in meervoud??????
En wacht, hoor ik daar de jongste? Iets over kleurpotloden??

... kleurtjes!

Deze winter was ik bar weinig achter de naaimachine te vinden, zo weinig zelfs, dat ik mij zelf verbood naar het stoffenspektakel af te reizen. De voorraad stofjes is per slot van rekening niet geslonken ;-)
Wat we dan wel deden? Voor mijn gevoel zat ik heel veel bij het schaatsen met eerst extra oefenen voor een kür, en daarna voor de eindshow (werkelijk, als het aan de juf ligt staan ze vier keer per week op het ijs.... zelfs de dames vinden dat te veel), en reed ik verder veel tussen logopedie, ballet en open dagen van middelbare scholen.
De open dagen - zucht ! De oudsten zitten weliswaar pas in groep 7, maar in de regio is er zo'n toevloed van kinderen dat er een systeem is opgezet waarin ieder kind een lijst van 5 scholen moet opgeven met een rangorde van voorkeur. Vorig jaar werd 98% op de school van eerste voorkeur geplaatst, maar mocht dat niet lukken, dan kom je in een lotingsprocedure terecht.
Met weemoed denk ik terug aan mijn tijd - je schreef je gewoon in op de school van je keuze, en dat was dat. Met een verplichte lijst van 5 (lever je er minder in, dan wordt je uit de eerste selectie gehaald) is het raadzaam om op tijd te beginnen met bekijken. We bezochten 6 scholen en hebben nu ten minste een beeld van wat de dames aan trekt in een school. En op één staat bij beiden .... mijn oude school. De appel valt blijkbaar niet ver van de boom.

Wat deed ik dan wel tussen al die bedrijven door? Kleuren!
Van de goedheiligman kreeg ik een boekje met handzame ansichten om te kleuren. Ik moet zeggen, het ontstrest heerlijk.

Deze kaarten zijn uitgevoerd met Evolution potloden van Bic. Makkelijk, praktisch onbreekbaar en goedkoop. Aangevuld met wat duurdere potloden.

Maar dat kreeg een onverwacht vervolg...

... wit en rood en zwart

Alexandra was wat minder bescheiden met de suiker. Zij had haar zinnen gezet op sushi, snoepsushi!

Voor ieder kind drie (!) marshallows met verschillende smaakjes, persoonlijk door haar in elkaar geknutseld.

Marshmallows met dropveters en zure staafjes

Marshmallows met (gesplitste) XL dropmatten, aardbeienveters en watermeloen staafjes

En marshmallows met aardbeienveters en visjes

Die visjes waren nog een heel gedoe: maar liefst drie supermarkten, een marktkraam en een groothandel liep ik er voor af, om uiteindelijk bij de A.ction te slagen. Wie had dat gedacht?
Daar lagen zowel Red.band als budgetmerk vissen, waarvan ik de merkvissen het mooiste vond glanzen. Missie geslaagd.
Als alternatief had ik gesuikerde perzikhartjes in gedachten, of delen van aardbeienmatjes.

Een geslaagde tractatie, waar ook de leraren graag van aten ;-)
En het fijnste? In groep zeven maakt Alexandra gewoon zélf 120 sushi's klaar.... tot ongenoegen van haar zussen die gráág wilden helpen.

... rood-oranje-geel-groen-blauw-paars

Deze weken hingen er wolken in het huis. Geen donderwolken of grijze wolken of roze wolken maar wolken vol suikerlucht van alle zakken snoepgoed die hier geopend werden.
De elfde verjaardag van de oudsten werd met royale hoeveelheden suiker gevierd.
Hun eigen keuze, en van hun juf ontving ik geen berichten over de overdosis zoetwaren waar groep 7 op getrakteerd werd.

Caroline hield het relatief bescheiden met een tractatie-met-wetenschappelijk tintje.
Een kilo jellybeans ging er in totaal doorheen, en een veertigtal reageerbuisjes.

Plus wat dozen, aluminiumfolie en snijmateriaal...

... grijs

Met enige regelmaat komen er hier pyjamabroeken vanonder de machine vandaan (en jawel, de dames zijn er wéér bijna uitgegroeid...), maar voor mij zelf zag ik dat het alweer zo'n twee jaar geleden was. Geen wonder dat mijn favoriete broek slijtage begon te vertonen.
In de stoffenwinkel vond ik een ideale tricot: een tikje dikker en met een aangename mix van stevig en stretch. Op het zelfkant stond het merk 'Qjutie'. Een onmogelijke spelling, maar het gaat om de stof, niet waar?

Het is afkomstig van een in Oss en Weesp gevestigd bedrijf, Quality Textiles genaamd.
De stof mag dan uit de kids collectie komen, het kon mij wel behagen. Grijs met allerlei gedekte tinten roept per slot van rekening geen 'Kinderen !'. Manlief zag er trouwens wel tandwielen in, ik zag het meer als winterse vlokken.

Maar goed, zo'n bank-hang-broek is natuurlijk zó in elkaar gezet!

En lekker dat hij zit!
Dat vroeg om een herhaling.

Ook dit motiefje is weer uit de kindercollectie!

 

 

 En dan moet ik nu echt afscheid nemen van mijn oude favoriet, die er naast de nieuwe opeens erg verkleurd en verwassen uitziet....

Stoffen: Qjutie Kids Collection, (Quality Textiles)
Winkel: Irene's Stoffen

... wit met roodtinten

Noem het merengue, schuim of Pavlova, de combinatie van eiwit en suiker is onweerstaanbaar.
Deze winter zag ik Mary Berrry (zij van The Great Britisch Bake Off) in een handomdraai een verrukkelijke Pavlova in elkaar draaien. Met een keukenmachine dan toch wel, anders zijn er wel héél veel handomdraaien voor nodig ;-)
Tot vreugde van de dochters zei ik "Dat kunnen wij ook!" en dook de keuken in.
Met behulp van de ijverige helpsters kwamen we al snel tot een sneeuwwitte massa die in een kransvorm op bakpapier werd gelepeld.

Na enige uren in de oven kregen wij dit resultaat:

Keurig droog aan de buitenkant!

Om te bewaren kun je schuim nadat het goed is afgekoeld prima in aluminumfolie en huishoudfolie bewaren (dat is dus beide in lagen om elkaar en geen keuze tussen de twee).

Op het moment van consumptie pakte ik de krans uit en besmeerde deze met slagroom.

Tot slot fruit toe voegen, en smullen maar.

Waren er nog problemen?
Jazeker, de krans was zó groot dat er geen enkel bord groot genoeg was. Gelukkig past het allemaal nog nét op een dienblad ;-)
Verder was het formaat geen enkel probleem: twee topsportende neven ontfermden zich na de eerste portie graag over de 'restjes'.

Kijk hier voor het originele recept.

... the blues...

Vandaag - de eerste zonnige dag sinds wéken - schijnt blue monday te zijn. De meest depressieve dag van het (begin van het) jaar. Wat mij betreft een tikje laat, want wat waren de afgelopen weken donker.
Donker qua kleur, donker qua weer (regen, regen en nog meer regen) en donker qua humeur.
Bah.

Eindeloze lusteloze dagen vol frustratie omdat er niets uit handen kwam, en tegelijkertijd geen fut om iets te doen.  Uiteindelijk is de zon dan toch doorgebroken en deed een antibiotica kuurtje tegen een fnuikende ontsteking ook het werk.

 

Gebeurde er nog iets op creatief vlak de afgelopen weken?
Om eerlijk te zijn - nee. Eindeloos plande ik creaties in het hoofd, plukte her en der nog een mooi stofje weg, maar iets echt doen? Nee.

Zo had ik schaatsbroeken voor de dames in het hoofd en voelde zelfs staaltjes super waterafstotende stof, maar liet uiteindelijk het plan schieten voor een paar gebruikte die op mijn pad kwamen.

Musea dan ? Njjj, een herhalingsbezoekje aan het kinderboekenmuseum in Den Haag met de jongste.
Ook niet echt interessant.

Het project dat de meeste energie vrat was het tweevoudige project 'spreekbeurt in groep 7'.
Na de slag om de werkstukken die dit najaar gevoerd werd, hadden de oudsten de ondoordachte planning gemaakt om in de kerstvakantie hun spreekbeurten (inclusief powerpoint presentatie) in elkaar te zetten. De eerste was direct de dinsdag na de vakantie aan de beurt!
Het probleem met tienjarigen is dat zij in het bezit zijn van een (jaloers- én gekmakend) rekkelijk tijdsbesef. Zodat het voorbereiden van de spreekbeurt voornamelijk neerkomt op omtrekkende manoevres en strategische terugtrekkingen zonder een beslissende slag toe te brengen.

Een strategie die deze moeder in de loopgraven doet kruipen om op gezette tijden de aanval te openen. Ik zou het echt moeten loslaten - ik weet het. Als het van nature vlotte sprekers waren, dan zou dat ook lukken, maar helaas zijn de oudsten niet in het bezit van 'the gift of the gab' - de jongste daarintegen....

Was er dan he-le-maal niets creatiefs? Een beetje.
Ik kookte samen met mijn zus een heerlijk kerstdiner met een mega pavlova.
En liet de kinderen de menukaarten maken. Menukaarten met een engel er op die ik zelf in een grijs verleden ook kleurde.  Gevonden in de la van mijn moeders servieskast (bewaren zit in de genen) en vervolgens ingescand. Echt retro dus.

Kerstengelen anno 1974

 

Kerstengelen anno 2015

En nu maar hopen dat het voorlopig zonnig blijft - dan stroomt de creativiteit ook beter!